บทที่ 2095

ระยะห่างเท่านี้ ยังสามารถมองเห็นพวกเขาได้ ทว่าไม่ได้ยินเสียงพวกเขาคุยกัน

"เจ้าอารามตอนนี้พูดได้หรือยัง?"

"นี่คือน้ำ" เจ้าอารามแตะเบาๆ ไปที่กระถางน้ำใส "แต่ว่าไม่ใช่น้ำธรรมดา เป็นน้ำที่ข้านำมาจากแท่นบูชาวังจักรพรรดิตงฉิง"

"ตงฉิง?"

ฟู่จาวหนิงถลึงตามองเขาอย่างตกตะลึง

เจ้าอารามเคยไปที่ตงฉิงมาหรือ?

เซียวหลันยวนส่งหลานหรงนำคนมากมายไปค้นหาซากของตงฉิงนี่ ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าเจออะไรบ้างไหม แต่เจ้าอารามกลับบอกว่าน้ำเหล่านี้ได้มาจากแท่นบูชาวังจักรพรรดิตงฉิงหรือ?

"ท่านเคยไปตงฉิงมาหรือ? ท่านรู้ว่าวังจักรพรรดิตงฉิงอยู่ที่ไหนรึ?"

เจ้าอารามพยักหน้า "ใช่"

"ตั้งแต่เมื่อไรกัน?"

"เมื่อตอนอายุยี่สิบสี่"

ตอนนี้เจ้าอารามพอถามก็ตอบ เหมือนไม่มีปิดบังนางเลยแม้แต่น้อย ตรงไปตรงมามาก

ฟู่จาวหนิงกลับพบปัญหาข้อหนึ่งจากในบทสนทนานี้ นางปิดความตกตะลึงแทบไม่อยู่ "ความหมายของท่านคือ ปีนั้นที่ท่านไปตงฉิง แล้วใบหน้าของท่านก็หยุดอยู่ที่ปีนั้น หลังจากนั้นก็ไม่ชราลงเลยน่ะหรือ?"

หมายถึงอย่างนี้หรือเปล่า?

ดังนั้นความลับที่เจ้าอารามจะบอกกับนางก็คือ ที่หน้าของเขาไม่เปลี่ยนไปนั้นเกี่ยวข้องกับตงฉิงหรือ? หรือก็คือ เกี่ยวข้องกับแท่นบูชานั่นของวังจักรพรรดิตงฉิง?

"อืม" เจ้าอารามพยักหน้า

"เพราะน้ำนี่หรือ?"

"ก็ไม่ใช่เพราะน้ำนี้ทั้งหมดหรอก" เจ้าอารามเอ่ยขึ้น "หลายปีนี้ข้าก็ค้นคว้าอยู่ตลอดว่าเป็นเพราะอะไร พูดได้แค่ว่า บางทีน้ำอาจจะเกี่ยวข้องด้วย แต่ก็ไม่ใช่เป็นเพราะมันทั้งหมด น้ำที่ข้านำกลับมาทั้งหมดตอนนั้นเหลืออยู่เท่านี้ สาเหตุที่ใช้กระถางนี้ใส่ไว้ ก็เพราะกระถางหยกนี้ก็จะมาจากที่นั่นด้วยนั่นเอง"