บทที่ 2117

เดิมทีระยะห่างแค่นี้เป็นผลดีต่อห้องพักทั้งสองฝั่ง สงบเงียบ แต่ตอนนี้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นยังรู้สึกว่าห่างไปหน่อย ก่อนจะปิดประตู นางยังหันไปมองเจ้าอารามอย่างอดไม่อยู่

เจ้าอารามเห็นว่านางกลัวจริงๆ จึงเอ่ยขึ้นเบาๆ ว่า "มีเรื่องอะไรก็เรียกข้า ข้าได้ยินอยู่"

"ได้"

พอได้รับการสัญญาจากเขา องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็วางใจได้หน่อย ปิดประตูห้อง

เจ้าอารามส่ายหัวถอนใจ ผลักประตูเดินเข้าไปในห้อง

เพียงไม่นาน ซางจื่อก็หิ้วยาน้ำเข้ามา เข้าๆ ออกๆหลายครั้งก็เติมถังไม้จนเต็ม

"เจ้าอาราม ก่อนหน้านี้พระชายากำชับว่า อาบน้ำยาต้องหนึ่งชั่วก้านธูป ระหว่างทางห้ามออกมาขอรรับ"

"รู้แล้ว"

เจ้าอารามถอดเสื้อคลุมลงไปแช่ในถังไม้

ซางจื่อถอยออกมา ปิดประตู บาดแผลในมือยังมีเลือดซึม เพมื่อครู่ตอนหิ้วน้ำก็ยังไม่ทันสังเกต ว่าแผลตึงจนเปิด

เขาจึงต้องลงไปในห้องตัวเองทายาพันแผลอีกครั้ง

และองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นพอเข้าห้อง ก็ล้มลงบนเตียง รู้สึกแค่ว่าเหนื่อยทั้งกายใจ

นางเตือนตนเอง ว่าจะหลับไม่ได้ ต้องคอยฟังการเคลื่อนไหวฝั่งตรงข้าม รอให้เจ้าอารามอาบน้ำยาเสร็จ นางจะเข้าไปรออยู่ในห้องเขาทันที รู้สึกปลอดภัยหน่อย

แต่ว่า นางก็ยังหลับตาแล้วผล็อยหลับไปอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว

ครู่หนึ่ง เงาสองร่างก็เข้ามาทางหน้าต่าง มาที่ข้างเตียง สบตากันผาดหนึ่ง หยิบ ผ้าคลุมดำผืนหนึ่งห่อร่างองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเอาไว้แน่นหนา แบกขึ้นบ่า แล้วจึงกระโจนออกหน้าต่างไป

ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจึงตื่นขึ้นมา

พอลืมตา ตรงหน้ามืดสนิท ใต้ตัวก็เหมือนกำลังโยกไหว

เหมือนจะอยู่บนรถม้า!

นางไม่ใช่อยู่ในโรงเตี๊ยมหรือ?

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นรู้สึกผิดปกติทันที ขณะกำลังจะร้องตะโกน ก็พบว่าปกของตนเองถูกยัดไว้ด้วยผ้า สองมือก็ถูกมัดไว้ด้วยเช่นกัน ตาก็ถูกปิดเอาไว้