บทที่ 2127

ฟู่จาวหนิงนั่งลงบนพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง

มือของนางสั่นระริก

แต่ว่า พอมองเครื่องตรวจจับชีพจรแล้ว ในของนางในที่สุดก็กลับมาอยู่ที่เดิมได้เสียที

นางช่วยชีวิตไป๋หู่ไว้ได้แล้ว

นางกระพริบตาปริบ คลายความเมื่อยล้าของดวงตา น้ำตาไหลออกมา นางไม่ได้ร้องไห้ แค่ใช้สายตามากเกินไป น้ำตาจึงไหลออกมาจากภาวะของร่างกาย

ตอนนี้นางรู้สึกโชคดีมากที่ตนเองก่อนหน้านี้ให้ยารักษาชีวิตไป๋หู่เอาไว้

ยิ่งไปกว่านั้นไป๋หู่ก็กินได้ทันพอดี

ถ้าหากไม่มียาคุ้นครองหัวใจนี่ไว้ ไป๋หู่คงทนมาไม่ถึงการช่วยเหลือครั้งนี้

คนที่ทำร้ายเขาเดิมทีก็ไม่คิดจะไว้ชีวิตเขาอยู่แล้ว อีกฝ่ายน่าจะมั่นใจว่ารักษาไม่ได้แน่นอน

นางถอดถุงมือออก โยนทิ้งไปในเครื่องจัดการขยะอัตโนมัติ พยุงตัวลุกขึ้นยืน ออกไปล้างมือให้สะอาดก่อน

พอล้างมือเสร็จนางจึงเพิ่งนึกออกม ตามหลักการแล้วนางตอนนี้ไม่ควรล้างมือ

แต่ก็ล้างไปแล้วนี่นะ

ใช้พลังงานเยอะเกินไป ฟู่จาวหนิงจำใจต้องแีดยาบำรุงให้ตัวเองเข็มหนึ่ง จากนั้นก็กินขนมปังดื่มนม

แต่ตอนนี้นางก็จำไว้ว่าต้องล้างปาก ไม่งั้นด้วยความเฉียบคมกับความละเอียดของเซียวหลันยวน ตอนที่นางพูดอาจจะได้กลิ่นนมกับขนมพังก็ได้

ถ้าไม่กินอะไรรองท้องไว้หน่อย นางก็ไม่รู้ว่าอีกเดี๋ยวจะทนเดินออกจากป่าผืนนี้ไหวไหม

ถ้าเผื่อเจออันตรายอะไรอีก ก็เท่ากับไปถ่วงแข้งขาเซียวหลันยวนแล้ว

พอพักได้หน่อย นางจึงพาไป๋หู่ออกไปจากห้องเภสัช

ตนเองก็ยื่นมือไปบนตัวเขาปาดเอาเลือดมาหน่อย ไม่งั้นถ้ามือสะอาดเกินไปคงอธิบายลำบาก

และพริบตาที่นางพาไป๋หู่ออกมานั้น เซียวหลันยวนก็ได้ยินเสียงแล้ว!

เขาหมุนตัวกลับมาทันที

ความรู้สึกนี้ประหลาดมาก ทำไมถึงได้ยินลมหายใจกับการเคลื่อนไหวแล้ว?

"หนิงหนิง?"

ในที่สุดเขาก็ร้องออกมาอย่างอดไม่อยู่

ฟู่จาวหนิงเสียงแหบพร่า "เข้ามาได้แล้ว"

พอสิ้นเสียง เซียวหลันยวนก็มาถึงข้างกาย "เปิดเสื้อพวกนี้ออกได้หรือยัง?"

"ได้สิ"

พวกของชิงอีก็เข้ามาแล้ว ลงมือปลดเสื้อนอกเหล่านั้นกลับมาสวม

เซียวหลันยวนเข้ามาประคองฟู่จาวหนิงลุกขึ้นทันที

นางนั่งอยู่บนพื้น

ถูกเขาประคองขึ้นมา นางจึงพิงเข้าไปในอกเขา

เซียวหลันยวนเองก็สัมผัสได้ถึงความเหนื่อยล้านางตอนนี้

"ตาของเจ้าแดงแล้ว"

มีแต่เส้นเลือดฝอย

"ข้าขอล้างมือก่อนได้ไหม?"