บทที่ 2137

เซียวหลันยวนส่งจดหมายให้ฟู่จาวหนิง

"ไม่มีอะไรที่อ่านไม่ได้ อันที่จริงท่านลุงเล็กก็แค่เป็นห่วงเจ้า ให้ข้าระมัดระวังหน่อยเท่านั้น"

จดหมายที่เสิ่นเสวียนเขียนให้เซียวหลันยวนก็ไม่ได้อ่อนโยนเกรงใจแล้ว คำพูดที่ใช้ค่อนข้างรุนแรง ให้เขาปกป้องฟู่จาวหนิงให้ดี

เขารู้สึกว่า เรื่องมากมายที่เกิดขึ้นตอนนี้ ดูจะเกี่ยวข้องกับตงฉิงทั้งนั้น

และเซียวหลันยวนก็เป็นสายเลือดราชวงศ์ตงฉิงด้วย ถือได้ว่าเรื่องเกิดขึ้นเพราะตัวเขา พอเขาตกอยู่ท่ามกลางดงอันตรายต่างๆ คนที่อยู่ข้างกายเขาจึงอันตรายไปด้วย

เสิ่นเสวียนก็ค่อนข้างปกป้องพรรคพวกตนเองอยู่ ดูจะมีการโทษเซียวหลันยวนอยู่บ้างเหมือนกัน

"เขากลัวว่าเรื่องอันตรายเหล่านี้ที่เขียนถึงข้าล้วนเขียนไว้อย่างชัดเจน เดี๋ยวเจ้าเห็นเข้าแล้วจะกังวล จะเครียดเอาน่ะ"

เซียวหลันยวนเข้าใจความหมายของเสิ่นเสวียน ก็คือรู้สึกว่า เขาน่าจะมาปกป้องฟู่จาวหนิงได้ก็คงดี ไม่ต้องให้นางเข้าใจชัดเจนขนาดนั้น ไม่เช่นนั้นนาจะตึงเครียดไม่สงบ

ดังนั้นคนเป็นชายก็ควรรับผิดชอบมากหน่อย

"ท่านลุงเล็กมองข้าเป็นสาวน้อยอ่อนแอไปเสียแล้ว" ฟู่จาวหนิงอ่านจดหมายจบ ก็หัวเราะขึ้นมา

อันที่จริงนางเองก็รู้ว่ารอบข้างแฝงไว้ด้วยอันตราย

แต่ว่า ไม่ได้ถึงขนาดต้องตึงเครียดกังวลจนรู้สึกไม่ดี

กินได้ก็กินดื่มได้ก็ดื่ม นางยังคงทำเช่นนี้

ที่เซียวหลันยวนสนใจยิ่งกว่าก็คือ เรื่องที่ฝ่าบาทต้าชื่อจะหาตัวสตรีมีบุญนั่น

เขาเองก็รู้สึกว่า สตรีมีบุญอะไรนี่ เป็นไปได้มากที่จะหล่นมาอยู่บนตัวฟู่จาวหนิง ไม่ต้องถามว่าเพราะอะไร เพราะเขารู้สึกว่าจาวหนิงเป็นคนที่มีโชคและบุญวาสนาดีมาก ราวกับธิดาเซียนก็มิปาน นับตั้งแต่นางปรากฏตัว ชีวิตของเขาก็รักษาไว้ได้ ยิ่งไปกว่านั้น เรื่งอที่ติดพิษตอนนั้นก็ยังตรวจสอบจนชัดเจนแล้วด้วย

นางยังมีวิชาแพทย์ที่เก่งกาจขนาดนั้นอีก

กระทั่งแคว้นหมิ่นที่แข็งแกร่งก็ยังคิดจะแย่งตัวนางไปแคว้นหมิ่น ต้าชื่อจะไม่หวั่นไหวได้อย่างไรกัน

"ข้าอยากจะส่งองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกลับต้าชื่อแล้ว"

เซียวหลันยวนอดมีความคิดนี้ขึ้นมาไม่ได้ ถ้าหากฝ่าบาทต้าชื่อมีความคิดมาที่ตัวฟู่จาวหนิงจริงๆ เช่นนั้นเขาก็อาจจะส่งองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกลับไปให้เขาอย่างเย็นชาไร้ปราณีเลยก็ได้

ขอแค่จาวหนิงปลอดภัย

เขาต้องไปสนคนอื่นมากขนาดนั้นเสียที่ไหน?

ไหนจะเรื่องที่ องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นทำให้เขารู้สึกรำคาญมากจริงๆ