บทที่ 2147

อันเหนียนอุ้มลูกชายอย่างระมัดระวัง

มือเขาแข็งไปหน่อยๆ เคลื่อนไหวเบาสุดๆ

คนที่อยู่ในอกเขานี่ คือลูกชายเขา เขาเป็นพ่อแล้ว

อันเหนียนเงยหน้ามองเซียวหลันยวน พลันยิ้มออกมา

"ท่านอ๋อง ข้าเป็นพ่อคนแล้ว"

เซียวหลันยวน "..."

ไม่รู้เพราะอะไร เขาอยากจะเหวี่ยงหมัดอัดเข้าหน้าอันเหนียนจริงๆ

เป็นพ่อแล้วมันยอดตรงไหน

อันเหนียนพูดต่ออีกว่า "ท่านอ๋องแต่งงานก่อนข้าอีกนะ"

เซียวหลันยวนสีหน้าไร้อารมณ์ "เป็นพ่อแล้วไม่ได้หมายความว่าชีวิตเจ้าจะแข็งขึ้น"

ถ้ายังแทงซ้ำมาอีก เขาก็ไม่รังเกียจที่จะอัดอันเหนียนให้ตายซะ

ถูกลดตำแหน่ง แต่กลับกล้าขึ้นงั้นสินะ

ในตาอันเหนียนมีรอยยิ้มขึ้นมา

เขาไม่ใช่จงใจ แต่การอุ้มลูกชาย ก็เหมือนรู้สึกได้ถึงความสุขแท้จริง และเขาก็วังให้อ๋องเจวี้ยนได้สัมผัสความสุขแบบนี้ในเร็ววันด้วย

อย่าคิดว่าเขามองไม่ออก อ๋องเจวี้ยนจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่กลายเป็นหนุ่มเต็มตัวเถอะ เชอะ

ฟู่จาวหนิงออกมาแล้ว

เห็นอันเหนียนอุ้มเด็กอยู่ นางจึงยิ้มๆ

"ใต้เท้าอัน ชื่อของลูกคิดแล้วหรือยัง?"

"ยังไม่ได้คิดเลย พระชายาช่วยตั้งชื่อได้ไหม?" อันเหนียนคิดจะคารวะให้นาง แต่เด็กในอกก็ตัวเล็กเหลือเกิน เขาจึงไม่กล้าขยับตัวมาก

"เจ้าฝันหวานอะไรของเจ้า? ตั้งเองไปสิ เป็นถึงผู้ตรวจการแท้ๆ ขนาดชื่อลูกก็ยังตั้งไม่ได้ น่าขำ"

เซียวหลันยวนปฏิเสธเขาทันที

จาวหนิงหลังจากนี้ตั้งชื่อให้ลูกตนเองก็พอ จะไปช่วยคนอื่นทำไมกัน?

เรื่องนี้ ไม่มีทางยอมให้อันเหนียนแย่งไปก่อนแน่

เขาเดินเข้ามาจะประคองฟู่จาวหนิง "เหนื่อยเลยสินะ?"