บทที่ 2157

ฟู่จาวหนิงถูกกระทำไปอีกหนึ่งชั่วยาม

ตอนที่นางประคองเอวพยุงลุกขึ้น ท้องฟ้าด้านนอกก็มืดแล้ว

"ท่านก็ควบคุมมันหน่อยเถอะ!"

นางทุบไปที่เซียวหลันยวนทีหนึ่ง

"ข้าผิดเอง"

เซียวหลันยวนยอมรับผิดไวมาก แต่ก็ไม่แน่ว่าจะแก้ไข

ตอนนี้เป็นช่วงลุ่มหลง ผ่านไปสักสองสามปี แรงด้านนี้ก็น่าจะลดลงไปบ้าง

แต่ว่า เขาเองก็มองออกแล้ว ว่าร่างกายของพระชายานี่ดีมากจริงๆ แม้เขาจะไม่ค่อยได้ควบคุมนัก แต่นางก็ฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว

ดังนั้น พวกเขาจึงเหมาะกันที่สุด

"เรื่องตระกุลอัน อันเหนียนจะวางแผนไว้เอง รอเขาคิดดีแล้ว ก็จะเข้ามาบอกเองนั่นล่ะ ถึงตอนนั้นพวกเราช่วยได้ก็ช่วย ไม่ต้องกังวลแทนเขามากนัก"

เซียวหลันยวนก็ยังพูดกับนางอย่างชัดเจน

ฟู่จาวหนิงคิดๆ แล้วก็ใช่ ในเมื่อเลือกแล้ว สำหรับอันชิง อันเหนียนต้องมีแผนการอยู่แน่ๆ

"ตอนนี้ที่ต้องสนใจคือเจ้าอารามทางนั้น"

เซียวหลันยวนสายตาลึกลงมา "หลายวันนี้ เจ้าอารามไม่เคลื่อนไหวเลย"

ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยสงสัยตัวเจ้าอาราม แต่ครั้งนี้ที่ไปยอดเขาโยวชิง บวกกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น และก็ไปกับฟู่จาวหนิง เจ้าอารามก็เหมือนจะแตกต่างกับแต่ก่อนไปบ้างแล้ว

แต่ต่อหน้าฟู่จาวหนิง เซียวหลันยวนก็ไม่ได้พูดอะไร

เขากำลังรอ รอให้เจ้าอารามเคลื่อนไหว

"องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็ไม่เคลื่อนไหวหรือ?"

"อยู่ด้วยกันกับเจ้าอาราม"

นี่ก็แปลกแล้ว พวกเขากำลังทำอะไรกัน? มาถึงเมืองหลวง เพื่อมานั่งรอในห้องไม่ไปไหน ไม่พบปะผู้คนอย่างนั้นหรือ?

ขณะที่พวกเขากำลังคาดเดา องค์จักรพรรดิก็ได้รับจดหมายด่วนจากต้าชื่อ

"ฝ่าบาทต้าชื่อส่งจดหมายมาหรือ?" จักรพรรดิเจาประหลาดใจและสงสัย

"ฝ่าบาท ฝ่าบาทต้าชื่อส่งคนมาส่งจดหมายโดยเฉพาะ ดูเหมือนจะมีเรื่องด่วนอะไร"