บทที่ 2170

ฟู่จาวหนิงมองออก ในใจองค์จักรพรรดิอันที่จริงก็กลัวขึ้นมาบ้างแล้ว

ถึงอย่างก็เกี่ยวกับร่างกายเขา จะไม่กลัวได้อย่างไรกัน?

เขาก็เป็นคนที่ค่อนข้างกลัวตายอยู่

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน ข้าวยังกินมั่วได้ แต่คำพูดจะซี้ซั้วพูดไม่ได้นะ!" พระสนมอวี้เฟยโมโหจนร้องขึ้นมา

เดิมทีนางคิดว่าวันนี้เป็นวันที่นางคุมสถานการณ์เอาไว้ แค่นางยั่วยุฟู่จาวหนิงให้เสียหน้าควบคุมอารมณ์ไม่ได้ นางก็จะไม่ถูกผลกระทบแน่นอน แต่ไม่คาดคิดว่าความสามารถการยั่วยุของฟู่จาวหนิงเหนือกว่าที่นางคาดการณ์ไว้

เกี่ยวกับสุขภาพขององค์จักรพรรดิ ฟู่จาวหนิงพูดโพล่งๆ ออกมาแบบนี้ได้อย่างไรกัน?

ต่อหน้าองค์จักรพรรดิ ไม่ใช่ว่าคนทั้งหมดต้องระมัดระวัง ต้ตองกลัวว่าพูดผิดแล้วจะถูกไต่สวนหาความผิดอย่างนั้นหรือ?

ฟู่จาวหนิงไม่สนใจจุดนี้เลย

นี่นางเหมือนยังไม่ได้พูดออกมาว่านางอาจจะเป็นคนวางยาพิษองค์จักรพรรดิแค่นั้นเอง

"ข้าคาดการณ์อย่างมีเหตุมีผล เจ้าจะร้อนรนทำไม?" ฟู่จาวหนิงย้อนถามนางไปคำหนึ่ง

"เจ้ากล่าวหาด้วยเจตนาร้ายต่อความรู้สึกของข้าที่มีให้ฝ่าบาท ข้าต้องขอบคุณเจ้าอย่างนั้นหรือ?"

พระสนมอวี้เฟยกำแขนเสื้อองค์จักรพรรดิไว้ "ฝ่าบาท ความจงรักภักดีจริงใจที่หม่อมฉันมีต่อท่านท่านย่อมรู้ ตั้งแต่ที่หม่อมฉันเข้าวัง ก็ทุ่มเทให้กับฝ่าบาทเพียงคนเดียว พยายาทุกวิถีทางเพื่อให้ฝ่าบาทมีสุขภาพที่แข็งแรงขึ้น ทำไมพระชายาอ๋องเจวี้ยนถึงได้สงสัยหม่อมฉันเช่นนี้เพคะ?"

องค์จักรพรรดิตบหลังมือนางเบาๆ

"ข้าเชื่อมันในตัวเจ้า"

"เชื่อมั่นกับการให้ข้าจับชีพจรไม่ได้ขัดแย้งกัน" ฟู่จาวหนิงเอ่ยมาอีกคำหนึ่ง

องค์จักรพรรดิเห็นท่าทีสงบของนาง อยากจะตบฉาดหน้าแรงๆ สักที ที่ไม่ไว้หน้านางเลย แต่ไม่รู้เพราะอะไร ในใจเขาถึงรู้สึกไม่ปลอดภัยขึ้นมาหน่อยๆ

แค่ให้นางจับชีพจรนี่นา ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรอยู่แล้ว

ต่อหน้าพระสนมอวี้เฟย นางจะใช้กลโกงอะไรได้? ถ้าหากเขาเชื่อมั่นวิชาแพทย์ของพระสนมอวี้เฟย เช่นนั้นก็ควรเชื่อใจต่อหน้านาง ฟู่จาวหนิงไม่มีความสามารถแบบนั้น

เขาช่วงนี้ขนาดหมอหลวงก็ยังไม่ค่อยได้ใช้ บางครั้งที่จับชีพจรก็มีพระสนมอวี้เฟยหรือไม่ก็พระสนมหวนเฟยมาทำให้ ฟู่จาวหนิงอย่างน้อยก็เข้าสมาคมหมอใหญ่แล้ว ให้นางมาช่วยจับชีพจรก็ได้อยู่กระมัง?

ถ้าหากนางเองก็ยืนยันได้ว่าสุขภาพเขาดีมาก นั่นก็เท่ากับนางต้องเสียหน้าไม่ใช่หรือ?

คิดถึงจุดนี้ องค์จักรพรรดิก็ทำทีดูใจกว้าง ยื่นมือออกไป "ก็ได้ ในเมื่อพระชายาอ๋องเจวี้ยนมีความภักดีเช่นนี้ อยากจะจับชีพจรให้ข้า เช่นนั้นข้าก็ไม่ปฏิเสธ"

"องค์จักรพรรดิ..." พระสนมอวี้เฟยร้อนรนขึ้นมา

แต่ว่าตอนที่องค์จักรพรรดิมองมา นางก็กลืนคำพูดกลับเข้าไป

ถ้านางเอาแต่จะขวางไม่ให้ฟู่จาวหนิงจับชีพจร เช่นนั้นองค์จักรพรรดิคงได้สงสัยแน่!

เพราะตอนนี้เขาควรจะจะเชื่อให้แล้วให้ฟู่จาวหนิงจับให้พอ!

และก็ตามคาด องค์จักรพรรดิหรี่ตาลงเล็กน้อย มองดูนาง "พระสนม ดูให้ดีล่ะ"