บทที่ 2179

"พระชายากลับมาหรือยัง?"

อ๋องเจวี้ยนพอเข้าประตูก็ถามคำนี้ขึ้นมา

"เรียนท่านอ๋อง พระชายายังไม่กลับขอรับ"

ผู้ดูแลพอพูดจบ ก็เห็นว่าด้านหลังมีเสี่ยวเซ่อเดินเข้ามา สีหน้าเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย มองไปทางอ๋องเจวี้ยนด้วยสัญชาตญาณ

"ท่านอ๋อง นี่คือ?"

ท่านอ๋องทำไมถึงพาหญิงสาวกลับจวน?

นี่ นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลยนะ

ยิ่งไปวก่านั้น บนตัวแม่นางคนนี้ยังคลุมไว้ด้วยพรม นี่อธิบายได้ว่า นางตอนนี้เสื้อผ้าคงไม่เรียบร้อยหรือเปล่า?

เมื่อครู่นางเองก็อยู่ในรถม้าท่านอ๋อง

ผู้ดูแลจินตนาการเตลิดอย่างควบคุมไม่ได้

ท่านอ๋องกับพระชายาแต่งงานกันหลายปีแล้ว ช่วงนี้เห็นอยู่ว่ารักใคร่กลมเกลียวกันดี ทำไมจู่ๆ ก็ มีแม่นางคนหนึ่งเข้ามาแบบนี้

ไม่ใช่แค่ผู้ดูแลที่สีหน้าเปลี่ยน กระทั่งจงเจี้ยนที่เฝ้าอยู่หน้าเรือนก็ยังหน้าเปลี่ยนสี

สายตาคมกริบของจงเจี้ยนตกไปอยู่บนตัวเสี่ยวเซ่อ

เขามองออกถึงความพิเศษของเสี่ยวเซ่อคนนี้

เอาแค่สองตาของนาง ก็เป็นเสน่ห์ของต่างแคว้นที่หาชมได้ยากแล้ว

และพิณที่นางกอด พวกเขาก็ไม่เคยเห็นมาก่อน จากมุมมองของเขานี้ เขาเห็นมือที่กอดพิณของเสี่ยวเซ่อ เรียวยาวกว่าคนทั่วไป สีของยาทาเล็บที่ทาไว้ก็ดูสดใสสวยงาม

ใจของจงเจี้ยนระแวดระวังขึ้นมา

เขารู้สึกว่าแม่นางคนนี้มีปัญหาขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณ ยิ่งไปกว่านั้น ยังไม่ธรรมดาอีกด้วย

น่าเพระาเขาจ้องเสี่ยวเซ่ออยู่ตลอด เสี่ยวเซ่อเองก็สังเกตได้ถึงสายตาเขา นางเองก็มองไปหาเขา จังหวะที่สายตาสบกัน มุมปากของนางยกขึ้นเล็กน้อย เผยยิ้มที่บริสุทธิ์ราวดอกไม้งามที่เพิ่งถูกสายฝนสาดชโลม

ในดวงตานางเองก็แทบจะเต็มไปด้วยแสงดาราในทันที ส่งประกายระยิบระยับ

ตอนนี้เองเหมือนว่าทุกสิ่งรอบๆ ลานบ้านจะเสียสีสันไปทั้งหมด ในสายตาของเขา มีแค่นางเพียงคนเดียวที่สดใสงดงาม

จงเจี้ยนรู้สึกเหมือนตกอยู่ในภวังค์

"ขังนางไว้ในห้องฟืนก่อน พระชายากลับจวนแล้วเชิญนางไปที่ห้องหนังสือด้วย" อ๋องเจวี้ยนบอกกับชิงอี