บทที่ 2181

ผู้ดูแลรีบตอบฟู่จาวหนิง

"เป็นแม่นางที่ดูพิเศษมากคนหนึ่งขอรับ ท่านอ๋องให้ขังนางไว้ในห้องเก็บฟืนก่อน รอพระชายากลับมาค่อยว่ากัน แม่นางคนนั้นเรียกจงเจี้ยนไปที่ห้องเก็บฟืน พอเขาเข้าไปรอบนึงกลับมาก็เป็นแบบนี้"

"แม่นางที่ดูพิเศษมากคนหนึ่งหรือ?" ฟู่จาวหนิงดึงเข็มกลับมา จากนั้นหยิบยาลูกกลอนเม็ด ให้เสี่ยวเยว่ยัดเข้าไปในปากจงเจี้ยน

"เคี้ยวเลย" นางบอก

จงเจี้ยนตอนนี้เชื่อฟังนางมาก จัดการเคี้ยวยาลูกกลอนทันที

ขม ขมจริงๆ

เขาไม่ได้กินยาที่ขมขนาดนี้นานมากแล้ว ยาที่พระชายาสกัดให้พวกเขาปกติส่วนมากจะมีรสหวาน ตอนนี้ยาลูกกลอนนี้ขมจนเขารู้สึกเหมือนชิมน้ำดีเลย

แต่ว่า ก็มีประสิทธิภาพอยู่

พอกลืนยาลงไป ความขมในปากนั่นก็ทำให้เขาตื่นตัวขึ้นมามาก

ฟู่จาวหนิงมองเขา "ตอนนี้รู้สึกอย่างไรบ้าง?"

"พระชายา ข้าน้อยมันไม่ได้เรื่อง" จงเจี้ยนสีหน้าปั้นยาก ก้มหน้าลงต่ำ

เขารู้สึกว่าตนเองไม่ได้เรื่องจริงๆ แค่นี้ก็ติดกับเข้าเสียแล้ว

"เจ้าเก่งมากแล้ว ไม่ใช่ยืนหยัดรออยู่ที่นี่จนข้ากลับมาหรอกหรือ? เจ้าสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ แล้วยังสามารถต้านทานการควบคุมนี้ได้ด้วย"

ฟู่จาวหนิงพอเห็นเขาหายดี ที่พูดมาก็เป็นความจริง "แค่การควบคุมเบาๆ เท่านั้น น่าจะเป็นคำสั่งที่ไม่ได้สำคัญอะไร ดังนั้นเจ้าถึงติดกับได้ง่าย ถ้าหากอีกฝ่ายสั่งคำสั่งที่เป็นการทำร้ายจวนอ๋อง เจ้าก็จะต่อต้านขึ้นมาเอง"

ดังนั้น หญิงสาวคนนั้นฉลาดมาก

นางลงมือกับคนที่ไม่สำคัญก่อน ทำให้คนรู้สึกว่าทำไปก็ไม่ได้ผิดอะไร

รอจนที่ก้าวนี้สำเร็จ ก้าวต่อไปก็จะง่ายยิ่งขึ้น

ฟู่จาวหนิงมองเสื้อผ้าในอกเขา "จะเอาไปให้แม่นางคนนั้นหรือ? แม่นางที่ท่านอ๋องพากลับมา?"

"ขอรับ" จงเจี้ยนตอนนี้เหมือนมือถูกลวก ยัดชุดกระโปรงใส่ไปในมือเสี่ยวเยว่

เขาบ้าไปแล้วจริงๆ ถึงกับไปหาเสื้อผ้าให้แม่นางคนนั้น

นี่มันใช่เรื่องที่ปกติเขาทำออกมาได้เสียที่ไหน?

"ไม่เป็นไร ไม่ต้องโทษตัวเอง" ฟู่จาวหนิงมองออก ว่าเขาถูกส่งผลกระทบมากจริงๆ

แต่ว่า เรื่องเล็กแบบนี้ เขาจะไม่ทันระวังมันก็เรื่องปกติ

"นั่นเป็นคนที่ท่านอ๋องพากลับมาจากหอลมวสันต์หรือ?" ฟู่จาวหนิงถาม

วันนี้เซียวหลันยวนไปที่หอลมวสันต์ หรือว่าเขาพาแม่นางแคว้นหมิ่นคนหนึ่งกลับมากันนะ? หยวนอี้เล่นอะไรอีกแล้ว?

"น่าจะใช่ขอรับ พระชายา ท่านอ๋องอยู่ในห้องหนังสือ ให้ท่านกลับมาแล้วไปหาเขาที่ห้องหนังสือขอรับ" จงเจี้ยนรีบเอ่ยขึ้นมา