บทที่ 2187

เจ้าอารามโยวชิงหลังจากเห็นฟู่จิ้นเชิน จู่ๆ ก็ลังเลขึ้นมาแล้ว

เดิมทีเขาคิดจะให้อ๋องเจวี้ยนรับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเอาไว้

ถึงอย่างไรเขากับองค์หญิงใหญ่ก็เคยสัมผัสกันในถ้ำภูเขาบนยอดเขาโยวชิงมาแล้ว เขาจึงรู้สึกติดค้างนาง รู้สึกต้องหาทางดูแลนางให้ ไม่เช่นนั้นในใจคงรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย

แต่ว่า ฟู่จิ้นเชินมาจากที่ไหนกันแน่?

ถ้าหากฟู่จิ้นเชินเป็นรุ่นหลังของตระกูลฟู่นั้น แบบนี้ฟู่จาวหนิงก็เท่ากับเป็นรุ่นหลังของตงฉิง

เช่นนั้นความคิดเขาก็อาจจะเปลี่ยนไปนิดหน่อยแล้ว

ถึงอย่างไร เขาเคยคิดว่าจะจะค้นหาคนของตงฉิงที่ยังมีชีวิตอยู่เหล่านั้นออกมาอยู่แล้ว

ถ้าตงฉิงคิดจะฟื้นฟูแคว้น ก็จำเป็นต้องมีประชาชน ไม่มีประชาชน แล้วจะมีแคว้นได้อย่างไร?

ส่วนประชาชนที่อยู่ในแคว้นอี้ แม้ภายหลังยังสามารถไปตงฉิงได้ แต่จะคู่ควรมาเป็นคนในเมืองหลวงตงฉิงได้อย่างไรกัน?

"เจ้าอาราม..." องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเห็นเขานิ่งเงียบ ใจก็อดดำดิ่งไม่ได้ นางมองเขาอย่างอ้อนวอน

ไม่สนใจนางไม่ได้สิ

"องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมีเรื่องอะไรถึงไม่พูดออกมาเองหรือ?" ฟู่จิ้นเชินเหลือบมองนางผาดหนึ่ง

เขามองออกแล้ว องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นคิดจะให้เจ้าอารามโยวชิงพูดอะไรแทนนาง แต่ว่า พอเจ้าอารามเอ่ยปาก ก็เท่ากับเป็นการกดดันเซียวหลันยวนกับฟู่จาวหนิงไม่ใช่หรือ?

ถึงอย่างไรเขาก็มีบุญคุณเลี้ยงอ๋องเจวี้ยนมาจนโต

ข้อเรียกร้องที่เขาเอ่ยออกมา ถ้าไม่เกินเลยไปนัก อ๋องเจวี้ยนก็ไม่ใช่จะรับปากไม่ได้หรอกกระมัง?

เขาจึงพูดออกมาแบบไม่อ้อมค้อม

"จะว่าไป องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็อยู่ในแคว้นเจานานมากแล้ว ไม่คดจะกลับต้าชื่อหรือ?" ฟู่จิ้นเชินเอ่ยต่ว่า "จริงด้วย ตอนนั้นข้าเคยได้ยินข่าวลือว่า เจ้าอารามเคยทำนายเรื่องวาสนาแต่งงานขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกับลูกเขยบ้านข้าไว้สินะ"

เขาไม่อ้อมค้อมขึ้นมาแบบนี้ ทำเอาคนทั้งหมดมองมาทางเขาเลยทีเดียว

ฟู่จาวหนิงก้ไม่รู้ว่าท่านพ่อจะพูดเรื่องนี้ออกมาทำไมตอนนี้

แต่ว่า นางรู้สึกว่าคำเรียก "ลูกเขยบ้านข้า" นี่มันน่าขำจริงๆ นางอดมองไปทางเซียวหลันยวนไม่ได้ แล้วจึงเห็นสีหน้าเบิกบานของเซียวหลันยวนตามคาด เหมือนจะดีใจที่พ่อตาอยู่ๆ ก็เรียกเขาแบบนี้