บทที่ 2195

เซียวหลันยวนไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่เหมือนความอึดอัดในใจจางหายไปแล้ว

และตอนนี้เอง เขาเพิ่งพบว่า ก่อนหน้านี้เจ้าอารามให้แรงกดดันกับภาระมาให้เขาอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว

เขาให้ความเคารพกับเจ้าอารามเพราะช่วงชีวิตหลายปีนั้น คำพูดบางคำก็พูดออกมาไม่ได้จริงๆ

ก่อนหน้านี้เขาอายุยังน้อย ไม่ได้เจอเรื่องใหญ่อะไรนัก ดังนั้นเจ้าอารามจึงไม่มีโอกาสมาควบคุมการตัดสินใจของเขา

จนกระทั่งเขาแต่งงาน

เซียวหลันยวนเองก็เพิ่งพบในช่วงนี้ ถ้าหากเขากับจาวหนิงไม่ได้จู่ๆ แต่งงานกัน ทำให้คนทั้งหมดตั้งตัวกันไม่ทัน เช่นนั้นงานแต่งงานของเขา เจ้าอารามก็คงเข้ามาสอดมือไปแล้ว

เจ้าอารามตอนนี้น่าจะรู้สึกเสียใจภายหลังอยู่มาก

เสียใจที่ตอนนั้นทำนายวันกลับเมืองหลวงนั่นให้กับเขา

เดิมทีเซียวหลันยวนไม่ได้ยืนหยัดอะไรกับวันกลับเข้าเมืองหลวง แต่เจ้าอารามทำนายไว้ ว่ากลับเมืองหลวงในวันนั้นถือเป็นมหามงคลกับเขา

เจ้าอารามมั่นใจในความสามารถตนเองมาก

เซียวหลันยวนตอนนี้พอมานึกแล้วก็รู้สึกโชคดี ที่ตอนนั้นเขาเชื่อฟัง

ไม่คิดว่าวันที่กลับเมืองหลวงวันนั้น จะเป็นการทำให้เขาสมหวังในรัก

พอคิดถึงจุดนี้ เซียวหลันยวนก็มองเจ้าอาราม พูดเรื่องนี้ขึ้นมา "เจ้าอาราม ตอนนั้นท่านก็ทำนายวันมงคลในการกลับเมืองหลวงให้ข้า และวันนั้น ข้าก็ได้พบกับจาวหนิง แต่งงานกับนาง นี่ไม่ใช่อธิบายได้แล้วหรือ ว่าข้าแต่งงานกับนางคือมหามงคล?"

เจ้าอารามถอนหายใจในใจ

"ไม่ใช่ว่าชี้เรื่องนี้เป็นเรื่องมหามงคล"

"วันนั้นก็เกิดเรื่องใหญ่นี้ขึ้นเท่านั้น ก็ต้องปรากฏผลบนเรื่องนี้สิ เจ้าอารามแต่ก่อนมั่นใจการทำนายของตนเองมากนี่นา ตอนนี้ไม่มั่นใจแล้วหรือ?"

"ดวงดาวทำนายพวกเจ้าสองคนไว้..."

เจ้าอารามไม่มีทางเชื่อว่าการแต่งงานของพวกเขาคือมหามงคลที่เขาทำนายออกมา

ถ้าหากงานแต่งงานพวกเขาคือมงคล แล้วที่ทำนายออกมาบนยอดเขาโยวชิงภายหลังนั่นมันคืออะไร?

"เจ้าอาราม" เซียวหลันยวนตัดบทเขา "ไม่ว่าจะใช่หรือไม่ พระชายาข้าคือจาวหนิง ยิ่งไปกว่านั้นก็จะไม่เปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล นี่คือการตัดสินใจของตัวข้าเอง ใครก็สั่นคลอนไม่ได้"