บทที่ 2208

และก็ทำได้แค่นี้แล้ว

ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่า เซียวหลันยวนอาจจะเสียใจมากกว่านาง เพราะอันเหนียนพาภรรยาออกไป พ่อแม่เขากับน้องสาวอันชิงยังอยู่ในเมืองหลวง หลังจากนี้โอกาสที่ครอบครัวจะได้เจอหน้ากันก็น้อยลงแล้ว

สำหรับเรื่องครอบครัวของเขา ต้องเป็นเรื่องที่ยากลำบากมากแน่นอน

เซียวหลันยวนเกรงว่าจะรู้สึกแค่ว่า อันเหนียนเดือดร้อนเพราะตัวเขา ไม่เช่นนั้นจะถึงกับต้องจากบ้านเกิดเมืองนอนเลยหรือ

"ตระกูลฟู่ล่ะ"

เซียวหลันยวนคิดไปถึงตระกูลฟู่

นี่แตกต่างกับตระกูลอัน ถ้าฟู่จาวหนิงออกจากเมืองหลวง ใครจะรู้ว่าองค์จักรพรรดิจะลงดาบกับตระกูลฟู่ไหม?

"ข้าจะกลับตระกูลฟู่รอบหนึ่ง"

ฟู่จาวหนิงเองก็รู้ว่าเรื่องนี้สำคัญ จะชักช้าไม่ได้

"ได้" เซียวหลันยวนเห็นนางเดินไปที่ประตู ก็ร้องเรียกนางขึ้นอีก "หนิงหนิง"

ฟู่จาวหนิงหมุนตัวกลับมา "มีเรื่องอะไรอีกหรือ"

"ถ้าคนในครอบครัรวไม่ยอมออกไปด้วย" เซียวหลันยวนรู้สึกว่าตนเองดูจะเห็นแกตัวหน่อยๆ ถ้าหากคนตระกูลฟู่ไม่ยอมไป เขาก็ยังหวังให้ฟู่จาวหนิงไปกับเขา

นี่เท่ากับอยากจะให้เลือกตัวเขาระหว่างเขากับครอบครัว

เขาคนเดียว จะมีน้ำหนักเท่าครอบครัวตระกูลฟู่ไหมนะ

เซียวหลันยวนคำพูดมาถึงข้างปาก แต่ก็พูดต่อไปไม่ได้แล้ว

"อย่าคิดมากเลย ท่านรีบไปเตรียมตัวเถอะ" ฟู่จาวหนิงโบกไม้โบกมือ รีบพุ่งตัวออกไป

คิดไม่ถึงว่า พอฟู่จาวหนิงกลับมาถึงเรือนฟู่ ก็พบว่าคนทั้งหมดล้วนกำลับเก็บของ ทุกคนกำลังยุ่ง เก็บของกันอย่างละเอียด วุ่นกันตัวปลิว

และฟู่จิ้นเชินก็กำลังส่งคนสองสามคนออกมา