บทที่ 2213

ฟู่จาวหนิงอุ้มไก่มาหาองค์จักรพรรดิยิ้มให้อย่างจริงใจ

"องค์จักรพรรดิเรียกข้าเข้าวังครั้งนี้ ไม่ใช่ว่าจะถามเรื่องที่ราชองครักษ์หลับกันไปหรอกหรือ?"

"ก็ใช่ แต่..."

"ถ้าข้าจะอธิบายให้ชัดเจน ก็ต้องพาต้าหงมาด้วยสิ มันเป็นไก่พยานน่ะ"

"มัน มันมีชื่อด้วยรึ?" องค์จักรพรรดิต้าค้างพูดไม่ออก

แล้วก็ ไก่พยานอะไรนั่น มันคืออะไรกัน?

"มีสิ ยังมีอีกตัวเป็นพี่น้องมันด้วยนะ ชื่อว่าต้าฮวา แต่ว่าต้าฮวายังไม่ค่อยมีแรง ข้าคนเดียวก็อุ้มไก่สองตัวไม่ไหว จึงอุ้มต้าหงเข้ามาแทน"

ฟู่จาวหนิงยื่นไปตรงหน้าองค์จักรพรรดิ องค์จักรพรรดิก็หน้าเปลี่ยนสีทันที ถอยหลังออกมา "อุ้มออกไปอุ้มออกไปเลย!"

เขาไม่ใช่คนขี้ขลาด แต่อยู่ใกล้สัตว์ปากแหลมแบบนี้ ก็ยังรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก

"เจ้าอย่าทำตัวเหลวไหล! เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เจ้าคิดว่าเจ้าทำตัววุ่นวายแบบนี้แล้วจะรอดพ้นไปได้เรอะ?" องค์จักรพรรดิตบโต๊ะหินเสียงดังป้าบ จนตัวเองรู้สึกเจ็บมือ

เขาเอามือไพล่ไปด้านหลัง สั่นระริก พยายามไม่ให้ฟู่จาวหนิงมองออก

"องค์จักรพรรดิพูดแบบนี้ ข้าไปทำตัววุ่นวายตั้งแต่เมื่อไรกัน?"

ฟู่จาวหนิงเอาไก่ตัวนั้นยัดไปในอกขันทีข้างๆ

"กงกงอุ้มไว้ที"

"อ๋า? อ๋า!"

ขันทีก็มือไม้เป็นระวิง อุ้นไก่ตัวนั้นเอาไว้

"ครั้งนี้อ๋องเจวี้ยนทำผิดมากนะ! องครักษ์จวนอ๋องบังอาจสังหารทูตแคว้นหมิ่น อ๋องเจวี้ยนส่งคนนั้นออกมาก็พอ แต่เขากลับกล้าขัดราชโองการ! เขาขัดราชโองการ แล้วเจ้ายังทำราชองครักษ์เป็นลมกันหมดอีก!"

จักรพรรดิถลึงตาโกรธใส่ฟู่จาวหนิง ครั้งนี้เขาจะต้องลงโทษพวกเขาให้ได้ จะไม่ยอมให้พวกเขาหนีอีกแล้ว