บทที่ 2223

องค์จักรพรรดิรีบตรงเข้าไป แม้จะคาดโทษใส่ฟู่จาวหนิงไม่ได้ แต่ก็ยังชี้หน้าด่านางไป

"ฟู่จาวหนิง! เจ้าเป็นถึงหมอเทวดา กลับมองไม่ออกว่าไทเฮาป่วยหนักร่างกายไม่แข็งแรงรึ?"

"มองออกแล้ว ดังนั้นข้าจึงประคองไทเฮากลับมาตำหนักบรรทมด้วยตัวเอง" ฟู่จาวหนิงเตรียมใจไว้แล้ว ยังไงก็ต้องมีโอกาสให้จักรพรรดิระบายแน่

"มองออกแล้ว แต่เจ้ากลับไม่ช่วยเหลือรึ? เจ้าเป็นหมอเทพดาสมาคมหมอใหญ่อยู่ที่นี่ ทำไมถึงทนมองดูไทเฮานาง..."

โทษนี้ฟู่จาวหนิงไม่คิดจะแบกไว้ และแบกไว้ไม่ได้

นางเอ่ยเสียงเย็นตัดบทจักรพรรดิทันที

"ฝ่าบาท ท่านเองก็คงรู้แล้ว อายุไขมันมีจำกัด นี่ไม่ใช่สิ่งที่แพทย์จะยื้อไว้ได้ ไม่เช่นนั้น หมอคงจะกลายเป็นเทพเซียนไปแล้ว?"

จักรพรรดิรู้อยู่แล้ว แต่เขาก็แค่อยากด่า

เขาสบถใส่ฟู่จาวหนิงต่ออีกพัก จนกระทั่งฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้นอย่างเย็ฯชา "ไทเฮาจากไปแล้ว บางทีวิญญาณอาจจะยังอยู่ที่นี่ ฝ่าบาทคิดจะเอะอะไปถึงนางหรือ? ไทเฮาก่อนหน้านี้ก็เพิ่งโต้เถียงกับท่านไปยกใหญ่ หรือท่านอยากให้พระองค์..."

"เจ้าหุบปากซะ!"

องค์จักรพรรดิสีหน้าเปลี่ยน มองไปทางไทเฮาด้วยสัญชาตญาณ

ม่านข้างเตียงยังปลิวไสว ราวกับไทเฮากำลังลุกขึ้นนั่งแล้วจะโต้เถียงกับเขาอย่างไรอย่างนั้น

แม้จะยังกลางวันแสกๆ แม้ในตำหนักบรรทมจะมีคนอยู่มากมาย แต่จักรพรรดิก็ยังรู้สึกเย็นสันหลังวาบ

"ป่านนี้แล้ว ทำไมเจ้ายังเอาเรื่องไทเฮามาพูดเล่นอีก?"

"ใครพูดเล่นกัน? ถ้าเผื่อว่า..."

"ห้ามพูดนะ!" จักรพรรดิตะคอกตัดบทนาง

ฟู่จาวหนิงมองนางผาดหนึ่ง "ข้าจะส่งคนไปแจ้งอายวน"

องค์จักรพรรดิเองก็ห้ามลำบาก แต่ก็ยังอดไม่อยู่ที่จะคาดโทษไปยังเซียวหลันยวน "อ๋องเจวี้ยนทำให้เสด็จแม่กังวลเหลือเกิน! ถ้าไม่ใช่เพราะเขาทำผิดใหญ่โตขนาดนี้ แล้วยังขัดราชโองการอีก เสด็จแม่คงไม่กริ้วจนหัวใจวาย"