บทที่ 2239

เขาโอบฟู่จาวหนิง ใช้การจูบที่ลึกซึ้งยาวนาน ปลอบประโลมความคินึงที่ห่างกันแรมเดือน

เมื่อก่อนอ๋องเจวี้ยนผู้สูงส่งเคยได้ยินผู้ชายส่วนหนึ่งคุยโวกัน พวกเขาบอกว่าหญิงสาวทั่วไปต่อให้สวยแค่ไหน พอได้มาแล้วก็งั้นๆ สองสามีก็เบื่อ

แต่เขาตอนนี้คิดว่าพวกนั้นพูดจาไร้สาระ มันเป็นปัญหาที่ตัวพวกเขาเองทั้งนั้น

เพราะเขากับจาวหนิงใกล้ชิดกันมาสี่ปีแล้ว เขากลับยิ่งชอบนางขึ้นเรื่อยๆ

ตอนนี้แยกกันเดือนเดียว เขายังคิดถึงนางขนาดนี้ พอเจอหน้ากัน ความคิดถึงที่รุนแรงก็ถาโถมเขามาจนแทบทำเขาจับบังเหียนม้าไว้ไม่อยู่

ตอนนี้พอกอดนางไว้ ก็รู้สึกเหมือนชีวิตสมบูรณ์พูนสุขแล้ว

พอจูบเสร็จ เขาก็ลูบผมนางเบาๆ บอกว่า "หนิงหนิง เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าไปเขาชิงถงด้วยกันกับเจ้าไม่ได้ว่างแน่นอน ท่าทีของเขาชิงถง ข้าเองก็ต้องไปตรวจสอบด้วย หลังจากนี้จะดึงพวกเขาเข้าร่วมกับตงฉิง"

เดิมทีเขาชิงถงก็อยู่ใกล้ตงฉิงมาก ถึงตอนนั้นแผนที่ของตงฉิงถ้าจะกางยื่นออกไปยังทิศทางนั้น ก็สามารถผนวกเขาชิงถงเข้าไปในตงฉิงได้เลย

ฟุ่จาวหนิงคิดไม่ถึงว่าเซียวหลันยวนจะคิดไกลถึงขนาดนี้ ตงฉิงยังไม่ทันได้มา ยังไม่ทันให้มันได้กลับมาเห็นดวงตะวันเลย เขาก็เริ่มคิดถึงการขยายอาณาเขตแล้วหรือ?

นางไร้เดียงสาเกินไปจริงๆ ตามความคิดเขาไม่ทันเลย

"เจ้าคิดอะไรอยู่น่ะ? ตระกูลถังเดิมทีก็อาจจะเป็นตงฉิงก้ได้ ยิ่งไปกว่านั้นหลายปีมานี้ เขาชิงถงเองก็ไม่ได้ให้ต้าชื่อกับแคว้นเจาเข้ามายุ่งเลย เดิมทีก็เป็นเอกเทศอยู่แล้ว แต่คนตระกูลถังเจ้าเองก็รู้ ถึงแม้ถังสืออวิ้นคนนั้นจะไม่ค่อยได้เรื่องได้ราว แต่พวกเขาถ้าจะกลับไปอาละวาดที่ตระกูลถัง เขาชิงถงคงได้วุ่นวายเป็นแน่"

"ถังสืออวิ้นไม่ได้เรื่อง แต่ข้ากังวลว่าตัวตนสายของพวกเขานั่นมันจะใช่..." ที่ฟู่จาวหนิงกังวลคือปัญหาทางด้านสายเลือด

"พวกเขาต่อให้มีสายเลือดจักรพรรดิในอดีตอยู่ ไม่ว่าจะเป็นทายาทของอดีตพระสวามีจักรพรรดินีคนไหนที่พลัดพรากอยู่ภายนอก หรือจะเป็นลูกขององค์หญิงก็ตาม ล้วนไม่มีค่าอะไรทั้งนั้น ถ้าหากไม่มีตัวตนอย่างข้าอยู่พวกเขาก็ยังพอจะยกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ แต่ตอนนี้ไม่ใช่ว่ามีข้าอยู่หรือ?"