บทที่ 2248

พอเห็นรอยยิ้มของนาง ถังอู๋เยว่ก็ถูกทำให้ติดไปด้วยแล้ว ความรู้สึกต่อต้านไม่พอใจในตอนแรกก็หายไปในพริบตา

"หมอเทวดาฟู่หมายความว่ายอ่างไร?"

"ท่าทีกับอารมณ์ของเจ้า ดูดีมาก ยิ่งไปกว่านั้นการเลียงดูกับมารยาทของเจ้าเองก็ดีมากด้วย"

ฟู่จาวหนิงไม่ได้พูดเพื่อปลอบเขา

"โรคที่หาได้ยากเช่นนี้ ทั่วทั้งใต้หล้าอาจจะหาตัวอย่างโรคที่เหมือนกันคนที่สองไม่ได้แล้ว เจ้าเจอกับมัน ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นมาแล้วหลายปี แต่เจ้าก็ไม่ได้รู้สึกสิ้นหวังพังทลาย ไม่กล่าวโทษคนอื่น ตอนที่หมอเข้ามา เจ้าก็ยังให้ความร่วมมือในการวินิจฉัย นี่เป็นท่าทีกับการอบรมสั่งสอนที่หาได้ยากยิ่ง"

ถังอู๋เยว่ตกตะลึง เหลือบมองพี่ชายผาดหนึ่ง หลังจากนั้นก็ลังเลเอ่ยขึ้น "ก็ ก็ไม่ได้ดีแบบที่ท่านบอกหรอก อันที่จริงข้าก็เคยพังทลายมาก่อน เคยขว้างข้าวของ เคยด่าคนด้วย"

"ข้า ข้าเองก็ไล่หมอไปแล้วหลายคน ยิ่งไปกว่านั้นปกติข้าก็ไม่ค่อยพบคนด้วย เหล่าพี่น้องในตระกูลก็มาหาเพราะเป็นห่วงข้า ข้าเองก็ปฏิเสธพวกเขาไปจนหมด ข้าไม่อยากพบพวกเขาเลย พวกเขาคงคิดว่าข้ามีอารมณ์แปลกประหลาดแน่ๆ"

คนในตระกูลไม่น้อยคงมีคนพูดว่าเขาแปลกประหลาด กระทั่งบอกว่าเขาเป็นสัตว์ประหลาดด้วยซ้ำ เขารู้

"เสี่ยวเยว่ อย่าพูดแบบนี้กับตนเอง เดิมทีเจ้าก็รักสงบอยู่แล้ว" ถังอู๋เจวีย้นพูดด้วยความเจ็บปวด "แล้วก็พวกเด็กๆ ในตระกูล บางคนก็ยังเด็กน้อยพูดจาไม่คิด การที่เจ้าไม่อยากได้ยินคำพูดบั่นทอนนั่นมันก้เรื่องปกติ"

ฟู่จาวหนิงพูดต่ว่า "ใช่แล้ว ปกติมาก ไม่ใช่ทุกคนที่จะมีจิตใจแข็งแกร่งเหมือนเทพ ในเมื่อเป็นมนุษย์ ก็ย่อมเปราะบางได้ แต่การที่ปิดกั้นตัวเองไว้ ไม่ไปทำร้ายพวกเขา แต่กลับมาอยู่ร่วมกับสัตว์เหล่านี้ เจ้ามีสิทธิ์ที่จะเลือกสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมที่สุดยามเจ็บป่วย"

ฟู่จาวหนิงก็มีความเห็นของตัวเองเกี่ยวกับเรื่องนี้

"อันที่จริงหลายครั้ง มุมมองของคนนอกก็เป็นแค่จินตนาการของพวกเขาเอง ไม่ใช่สิ่งที่คนป่วยต้องการ บางคนคิดว่า ตอนที่ใครอารมณ์ไม่ดี ก็ควรออกไปพบเพื่อนฝูงให้มากขึ้น ทำตัวคึกคัก คุยกับเพื่อนให้มากๆ เล่นสนุกสนาน แต่จริงๆ แล้วนั่นก็ไม่ใช่มาตรฐาน วิะีการเยียวยาตัวเองของแต่ละคนนั้นแตกต่างกัน"

ถังอู๋เยว่มองฟู่จาวหนิงอย่างงงงัน