บทที่ 2258

"พี่หญิงฟู่บอกสภาพของข้ากับอ๋องเจวี้ยนแล้วหรือยัง?" ถังอู๋เยว่ถาม

"บอกไปแล้ว" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้นอย่างตรงไปตรงมา "บอกไปตรงๆ เลย บอกว่าเจ้านั้นป่วย และเพราะป่วยผมจึงได้ขาว หน้าตาดูแก่ชรา มีริ้วรอยึ้นก่อนวัยอันควร แต่ว่า ถ้าหลังจากนี้ถ้าเจ้าแก่ขึ้นจริงๆ ก็จะเป็นแบบตอนนี้ เป็นผู้เฒ่าที่ดูหล่อเหลามาก"

นางชะงักไปครู่หนึ่ง "แต่ข้าก็บอกกับเขาแล้ว ว่าข้ามั่นใจว่าจะรักษาเจ้าได้เจ็ดส่วน หลังจากนี้เขาจะได้เห็นหน้าตาหล่อเหลาวัยเยาว์ของเจ้าแน่ ท่านอ๋องบอกว่า ชายชาตรี ถึงหน้าตาจะแก่นิดแก่หน่อยก็ช่างมันเถอะ รักษาตัวให้หายคือสิ่งสำคัญที่สุด เจ้าอย่าได้อ่อนไหวนักเลย"

เซียวหลันยวนพูดทำนองนี้มาจริงๆ เดิมทีคำพูดเหล่านี้ฟู่จาวหนิงไม่ควรบอกกับถังอู๋เยว่ตรงๆ

แต่การพบกันสองครั้งนี้ ฟู่จาวหนิงพบว่า ถังอู๋เยว่ อาจจะไม่ได้เป็นแบบที่ถังอู๋เจวี้ยนคิดไว้

ถังอู๋เจวี้ยนรู้สึกว่า ทุกคนเวลาพูดต่อหจ้าเขาต้องระมัดระวัง อย่าทำให้เขารู้สึกเสียใจ

แต่หลังจากฟู่จาวหนิงสังเกตเห็น ถังอู๋เยว่อันที่จริงก็รับไม่ค่อยได้ที่คนทั้งหมดปฏิบัติต่อเขาอย่างระมัดระวัง ต่อหน้าเขาต้องแสร้งทำเป็นทุกอย่างเรียบร้อยดี ทำเหมือนเขาเป็นของเปราะบางแตกหักง่ายอะไรแบบนั้น

เช่นนั้นจะยิ่งทำให้มีภาระทางใจมากขึ้นไปอีก

ดังนั้น มีอะไรก็พูดมาตรงๆ จะดีกว่าหน่อย

ปฏิกิริยาของถังอู๋เยว่ ทำให้นางรู้ว่าตนเองคิดถูกแล้ว

พอได้ยินคำพูดของอ๋องเจวี้ยน ถังอู๋เยว่ก็พยักหน้า

"ข้ารู้สึกว่าอ๋องเจวี้ยนพูดมีเหตุผล ถ้าหากโรคของข้ารักษาได้ ก็จะไม่แก่ต่อไปแล้ว และจะไม่ตายไว อายุก็จะเหมือนกับคนทั่วไป มีชีวิตไปอีกหลายสิบปี ต่อให้ตอนนี้เป็นแบบนี้ ข้าก็จะพยายามยอมรับมัน"

เขามองฟู่จาวหนิง ดวงตาแดงก่ำ "พี่หญิงฟู่ อันที่จริงข้ากลัวตายมากเลย แล้วก็ร่างกายที่อ่อนแอนั่น ความชรา ทำให้ข้ารู้สึกว่าชีวิตกำลังดับสูญไปอย่างรวดเร็ว"

คำพูดเช่นนี้ แต่ก่อนเขาไม่กล้าพูดกับพี่ชาย เพราะตอนนั้นพี่ชายก็ไม่อาจทำอะไรได้ หาหมอมามากก็ยังทำอะไรไม่ได้

"ก่อนหน้านี้ข้ารู้สึกว่า ถ้าข้าบอกพี่ชายข้าว่าข้ากลัวตายมาก เขาคงจะพังทลายไปแล้ว"

ฟู่จาวหนิงยื่นมือมาตบที่บ่าเขา