บทที่ 2261

"พี่หญิงฟู่บอกว่า มั่นใจว่ารักษาข้าได้ถึงเจ็ดส่วน แต่ถ้าไม่ต้องการให้หน้าตาฟื้นฟูกลับมา ก็มั่นใจถึงแปดส่วนเลย"

ถังอู๋เยว่คุยกับเซียวหลันยวนขึ้นมา

"อืม งั้นเจ้าก็คงหวังให้หน้าตากลับมาเด็กลงกระมัง?" เซียวหลันยวนเชิญเขานั่งลง เสี่ยวเยว่เข้ามารินน้ำชาให้พวกเขา และไม่ได้มองถังอู๋เยว่มากนัก

ถังอู๋เยว่ไม่ได้ตอบกลับทันที

เซียวหลันยวนดึงฟู่จาวหนิงมานั่งลงข้างๆ ตนเอง กุมมือนางไว้ มือข้างอีกข้างก็ทัดปอยผมไปไว้หลังหูนาง เขาเอ่ยขึ้นเบาๆ "แต่ว่า ข้าเองก็อยากพูดความจริงอะไรกับเจ้าหน่อย ถ้าหากจะทำให้หน้าตาเจ้าฟื้นฟูกลับมา พระชายาของข้าก็คงต้องเหนื่อยมาก แล้วข้าก็คงต้องคอยเตือนนางว่าอย่าหักโหมนัก"

ถังอู๋เยว่มองเขา งงงันหน่อยๆ

ไม่ใช่สิ อ๋องเจวี้ยนตรงไปตรงมาขนาดนี้เลยหรือ?

เพราะกลัวว่าพี่หญิงฟู่จะเหนื่อย ดังนั้นเลยยอมให้นางไม่ต้องรักษาข้า?

เซียวหลันยวนหันมาทางเขา หัวเราะขึ้นมา

"รอไว้อาการเจ้าดีขึ้น แล้วเจอแม่นางที่เจ้ารักสักคน เจ้าก็น่าจะเข้าใจอารมณ์นี้ของข้าเอง"

ถูกประโยคนี้ของเขาดึงสติกลับมา ถังอู๋เยว่เองก็พบว่า ความหมายคำนี้ของอ๋องเจวี้ยน คือเชื่อใจวิชาแพทย์ของฟู่จาวหนิงมาก ว่าจะรักษาเขาได้แน่นอน

ดังนั้น หลังจากนี้เขายังมีชีวิตต่อได้อีก และมีโอกาสที่จะได้พบกับแม่นางที่เขาชอบด้วย

เขามีอนาคต ไม่ใช่ว่ากำลังจะตาย

ฟู่จาวหนิงเดิมทีเพราะประโยคเมื่อครู่ของเซียวหลันยวน ใจก็เต้นวาบขึ้นมาแล้ว คิดไม่ถึงว่าเขาจะเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน ใช้แค่ประโยคเดียวดึงถังอู๋เยว่กลับมาได้อย่างสบายๆ

"ท่านจะทำให้อู๋เยว่ตกใจทำไมกัน?" นางชำเลืองมองเซียวหลันยวนผาดหนึ่ง "จะฟื้นฟูหน้าตาเขากลับมา ก็แค่ต้องออกแรงเพิ่มอีกนิดหน่อยเอง ไม่ได้ถึงกับทำข้าเหนื่อยเสียหน่อย"

นางมองไปทางถังอู๋เยว่ "แต่ว่าอู๋เยว่ ข้าต้องบอกเรื่องที่แย่ที่สุดให้เจ้าฟังก่อน ข้าไม่รับประกันว่าจะรักษาได้ถึงระดับไหน อาจจะแค่ทำให้ผมขาวเจ้าเปลี่ยนเป็นดำ รอยย่นบนใบหน้าจางลงบ้าง แต่จะฟื้นฟูหน้าตากลับมาเท่ากับเจ้าที่ยังหนุ่มแน่นได้หรือไม่ก็ยังไม่กล้ารับประกัน"

เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น "หรือก็คือ อาจจะทำให้เจ้าที่ดูเหมือนอายุหกเจ็ดสิบตอนนี้ หนุ่มไปที่ประมาณสามสี่สิบ แต่ไม่ใช่สิบเจ็ดสิบแปด"

"อาจจะไปถึงอายุสามสิบก็เป็นไปได้?" ฟู่จาวหนิงเท้าคางมองถังอู๋เยว่

พวกเขาตอนนี้พูดถึงหน้าตาของเขาอย่างเป็นธรรมชาติแบบนี้ ทำให้ถังอู๋เยว่เองผ่อนคลายตามมาด้วยแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว

"ถ้าหากไปถึงระดับสามสิบได้ ข้าคิดว่าก็ยังพอไหวนะ" เขาเอ่ยขึ้น

ฟู่จาวหนิงพิจารณาใบหน้าของเขา "แต่ก่อนเจ้าก็มีหน้าเด็กอยู่ ไม่แน่ตอนเจ้าอายุสามสิบหน้าก็น่าจะยังเด็กอยู่"

"หน้าเด็ก?"

"ก็คือดูเป็นเด็กยังไงล่ะ อายุสามสิบก็อาจจะเหมือนยี่สิบก็ได้ ดังนั้นตอนนี้ทุกคนจึงคาดหวังมาก ว่าเจ้าจะรักษาไปได้ถึงระดับไหน?"

ถูกนางพูดเช่นนี้ ถังอู๋เยว่ก็ผ่อนคลายลงมาอีกครั้ง

ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็ฟังเข้าใจแล้ว อย่างน้อยฟู่จาวหนิงก็รับประกันได้ ว่าผมขาวของเขาจะเปลี่ยนเป็นสีดำ!

ทั้งสามคนคุยกันอีกพักหนึ่ง ถังอู๋เยว่ยังขอคำชี้แนะเรื่องหมากรุกจากเซียวหลันยวนด้วย แล้วยังถามความเห็นเขาอย่างละเอียดอีก ว่าถ้าหากเขาหายป่วยแล้วเริ่มฝึกยุทธ์ จะต้องเริ่มจากด้านไหน