บทที่ 2274

เมื่อครู่ คุณชายน้อยให้เหล่าผู้อาวุโสใหญ่ของเขาได้เห็นใบหน้าแท้จริงไปแล้ว

เพราะอะไรกัน? บางทีในที่สุดเขาก็คิดจนเข้าใจแล้ว สามารถยอมรับสถาพของตนเองได้แล้ว หรือก็คือ อาการป่วยของเขามีความหวังจะรักษาแล้ว ดังนั้น คุณชายน้อยจึงมีความมั่นใจขึ้นมา

จากที่ถังเซิงเห็น ไม่ว่าจะความเป็นไปได้ไหน ก็ล้วนเป็นเรื่องดีทั้งนั้น

ขอแค่คุณชายน้อยยังมีชีวิตต่อไปได้ ใบหน้านั่นจะเป็นอะไรไปเล่า? เขาเองก็ฉลาดมากมาตั้งแต่เด็ก ความสามารถในการลงมือทำก็สูงมาก เป็นคนที่มีพรสวรรค์สุดๆ

กระทั่งคุณชายใหญ่ยังเคยบอก ว่าหลังจากนี้หากเขาชิงถงคิดจะพัฒนา ความสามารถของคุณชายน้อยนั้นสำคัญมาก

แล้วตอนนี้ถังชิ่นเอาตัวตนฐานะอะไร ถึงคิดจะมาขอดูใบหน้าคุณชายน้อยกัน?

น้องสาวคนนี้ ถูกเลี้ยงดูตามใจจนนิสัยเสียไปแล้ว!

"คุณชายน้อย ขอท่านโปรดให้อภัยเสี่ยวชิ่นด้วย นางยังเด็กไม่ประสีประสา ข้าจะพานางกลับไปให้ท่านพ่อท่านแม่สั่งสอนเอง"

ถังเซิงยังพูดไม่ทันจบ ถังชิ่นก็ตัดบทนางขึ้นมา

"พอแล้ว ท่านพี่ นี่ข้าจริงจังนะ ท่านอย่ามาทำให้ข้าเสียเรื่องนักได้ไหม? ท่านไม่รู้อะไรเลยแท้ๆ ไม่มีความคิดเป็นของตัวเองเลย ทั้งวันรู้แต่ว่าต้องประจบคนนั้นคนนี้ อยากเป็นคนว่าง่ายกับรู้ความเป็นพิเศษ ท่านไม่คิดว่าแบบนี้มันน่าเบื่อมากรึ?"

ถังชิ่นออกแรงสะบัดมือถังเซิงออก

"ผู้อาวุโสคิดจะให้ข้าแต่งงานกับคุณชายน้อย เช่นนั้นข้าที่เป็นคู่หมั้น อยากจะเห็นหน้าเขาชัดเจนหน่อยมันผิดตรงไหน? ข้ารู้สึกว่าข้อเรียกร้องนี้ไม่ได้เกินเลยเลย พวกเขาคงไม่ให้ข้าแต่งงานกับคนที่ไม่กล้าเห็นหน้าหรอกกระมัง?"

ตอนนี้นางต้องพยายามขึ้นหน่อย

ใครจะรู้ว่าหลังผ่านวันนี้ไป นางจะยังมีโอกาสได้เห็นคุณชายน้อยอีกไหม?

ยิ่งไปกว่านั้น นางแสดงออกถึงความเป็นตัวของตัวเอง มีความกล้าหาญ คิดจะไขว่คว้าความสุขของตนเอง แตกต่างกับหญิงสาวทั่วไปอย่างแน่นอน น่าจะดึงดูดความสนใจของอ๋องเจวี้ยนได้กระมัง

ในเมื่อทำให้อ๋องเจวี้ยนชอบนางไม่ได้ วันนี้นางอาละวาดออกมาแบบนี้ ก็จะให้คนทั้งหมดได้จดจำนาง ให้นางมีบุคลิกเป็นอิสระเป็นตัวของตัวเองได้บ้าง คนบนเขาชิงถงก็จะให้ความสำคัญกับนางขึ้นไปอีก

ใครจะได้ไม่กล้ามาหาเรื่องนาง

รอให้นางมีชื่อเสียงขึ้นอีก หลังจากนี้ค่อยเข้าไปยังโถงปรึกษาเขาชิงถง

นางเองก็จะกลายเป็นคนที่มีน้ำหนักการพูดขึ้นบ้าง