บทที่ 2282

"ให้ตายสิ หลังจากนี้ก็ไม่รู้ว่าอ๋องเจวี้ยนกับพระชายาจะมองเขาชิงถงของเราแบบไหน พวกเขาจะคิดว่าเขาชิงถงเป็นคนแบบนั้นหมดไหมนะ?"

ถ้าอย่างนั้นพวกเขาก็น่าสงสารแย่น่ะสิ

"งานเลี้ยงร้อยไม้ผลจะมีบทสรุปแบบนี้ไม่ได้ ไม่งั้นพวกเราคงไม่มีโอกาสเปลี่ยนความประทับใจของพวกเขาแล้วน่ะสิ"

คนที่คิดดีต่อเขาชิงถงอย่างแท้จริงก็เริ่มร้อนรนขึ้นมาแล้ว

จูเฉียนเฉี่ยนได้ยินคำวิพากษ์วิจารณ์ของพวกเขาแล้ว ก็ไม่รู้ว่าพวกเขามันเชื่องจนซื่อเกินไปหรือเปล่า

ทำไมต้องเปลี่ยนความประทับใจด้วยล่ะ?

เขาชิงถงไม่ใช่ของอ๋องเจวี้ยนกับพระชายาอ๋องเจวี้ยนเสียหน่อย!

ถ้าหลังจากนี้ตงฉิงกลับมาเห็นตะวันได้อีกครั้ง บางทีเขาชิงถงอาจจะเข้าไปในตงฉิงได้ ถ้างั้นพวกเขาก็ควรจะมาเอาใจนางหรือเปล่า?

เกี่ยวอะไรกับอ๋องเจวี้ยนกับพระชายาของแคว้นเจากัน?

"ได้ยินว่า จักรพรรดิเจาไม่ยอมรับตัวอ๋องเจวี้ยนแล้วนะ หลังจากนี้เขาจะเป็นท่านอ๋องที่สูงส่งนี้ต่อได้หรือไม่ ก็ยังพูดลำบากเลย" จูเฉียนเฉี่ยนทนไม่ไหว เอ่ยขึ้นมาคำหนึ่ง

"อ๋องเจวี้ยนกับจักรพรรดิเจาจะเป็นอย่างไร ใช่สิ่งที่เจ้าจะมาคาดเดารึ แล้วเจ้าน่ะใครกัน?"

มีหญิงสาวที่อายุมากกว่าสองสามปีคนหนึ่งมองมาทางนางด้วยแววตาเย็นชา

ทำไมถึงรู้สึกว่าคำนี้ของจูเฉียนเฉี่ยนมีเจตนาไม่ดีอยู่กัน

คนข้างๆ ก็มองไปทางจูเฉียนเฉี่ยน

"นางคือแม่นางเฉียนเฉี่ยนน่ะ ก่อนหน้านี้เห็นสนิทกับถังชิ่นน่าดู ข้าเคยเห็นนางกับถังชิ่นอยู่ด้วยกัน" มีคนจำจูเฉียนเฉี่ยนได้

"ที่แท้ก็อยู่ด้วยกันกับถังชิ่นนี่เอง? ถ้างั้นก็ไม่แปลกใจแล้ว"

จูเฉียนเฉี่ยนหน้าเปลี่ยนสี

อะไรคือไม่น่าแปลกใจกัน? คำนี้ฟังแล้วไม่ค่อยดีเลย

"ถังชิ่นไม่รู้หนีไปไหนแล้ว เจ้ายังไม่ไปหานางอีกหรือ? ในงานเลี้ยงร้อยไม้ผลนี่ เจ้าก็คงไม่ได้เอาอะไรมาด้วยกระมัง?"

พวกเขาเริ่มกีดกันจูเฉียนเฉี่ยนแล้ว

จูเฉียนเฉี่ยนเองก็ไม่คิดว่าตนเองจะพูดประโยคนั้นออกไป เลยถูกพวกเขาไล่ขึ้นมา

นางมุดฝูงชนออกไปด้วยความโมโห พอมองไปกลางลาน ก็เห็นถังอู๋เจวี้ยนดึงสถานการณ์กลับมาได้แล้ว ภายใต้คำพูดไม่กี่คำของเขา ทุกคนก็โยนเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ทิ้งไปหลังหัวเรียบร้อย