บทที่ 2284

ถังอู๋เจวี้ยนมองดูอวิ๋นเถียน นึกขึ้นมาได้

"พ่อของเจ้าคือท่านอาอวิ๋นสินะ?"

บนเขานี้ ถ้าไม่ใช่คนตระกูลถัง มีน้อยมากที่จะได้มาพูดต่อหน้าพวกเขา

อวิ๋นเถียนรู้สึกเกินคาดมากที่ถังอู๋เจวี้ยนรู้จักพ่อนาง มองเขาอย่างประหลาดใจ

"คุณชายใหญ่รู้จักพ่อข้าด้วยหรือ?"

"รู้จักสิ"

ถังอู๋เยว่จู่ๆ ก็พูดขึ้นว่า "ก่อนหน้านี้ตอนที่ข้าไปหาจิ้งจอกขาวตัวหนึ่งตกลงไปในร่องเขา คนที่ดึงข้าออกมา คือท่านอาอวิ๋ฯสินะ?"

นั่นเป็นเรื่องตอนเขาอายุหกเจ็ดขวบ

"ใช่ เขานั่นล่ะ"

ถังอู๋เจวี้ยนเองก็จำอวิ๋นซงได้จากเหตุการณ์ครั้งนั้น

อาสะใภ้อวิ๋นก็คิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะจำเรื่องเมื่อหลายปีก่อนหน้านั้นได้ รู้สึกซาบซึ้งขึ้นมาเลย

"คุณชายใหญ่ คุณชายน้อย นั่นก็แค่เรื่องที่พ่อของนางถือโอกาสช่วยเท่านั้นเอง ไม่ใช่เรื่องที่พวกท่านต้องใส่ใจเลย"

"ตอนนั้นท่านอาอวิ๋นยังพาอู๋เยว่ออกมาจากร่องภูเขาได้ แล้วเรื่องเจ็บเอวนี่มันกี่ปีมาแล้วหรือ? เคยลงจากเขาไปหาหมอหรือยัง?" ถังอู๋เจวี้ยนถาม

"ก่อนหน้านี้เคยไปหาหมอมาแล้ว" อาสะใภ้อวิ๋นเอ่ยขึ้นอย่างประหม่า "เคยบอกกับผู้ดูแลไว้ และไม่ให้หมอเดินไปเดินมา"

เขาชิงถงถ้าจะให้คนนอกเข้ามา ก็ต้องแจ้งกับผู้ดูแลไว้ ว่าเป็นใคร มากันกี่คน มาด้วยเรื่องอะไร ขึ้นเขานานแค่ไหน ยิ่งไปกว่านั้นยังต้องมีคนคอยตามอยู่ตลอดด้วย

มีกฏของพวกเขาอยู่

ถังอู๋เจวี้ยนพยักหน้า "ไม่ใช่คิดจะเอาเรื่องอะไร แค่อยากจะถามว่าหมอว่าอย่างไรบ้างน่ะ?"

"หมอบอกว่าพ่อของข้าน่าจะเอวบิด แต่พ่อของเขาก็บอกไม่ถูกว่าไปบิดมาเมื่อไร เขากระทั่งจำไม่ได้ว่าเคยบิดจนบาดเจ็บด้วยซ้ำ แต่สองสามปีมาแล้ว ที่ใช้ยาของหมอคนนั้น ไม่ใช่แค่ไม่ดีขึ้น แต่เหมือนกับจะยิ่งหนักลงด้วย"