บทที่ 2288

ฟู่จาวหนิงนึกถึงอดีตขึ้นมา ในใจก็รู้สึกซับซ้อนหน่อยๆ

"ใช่แล้ว ข้าเองก็สัมผัสได้ว่าเขาเชื่อใจกับรู้สึกพึ่งพาข้ามาก เดิมที เขายังอยากมาหาข้าด้วย ถ้าหากเขาอยากมีชีวิตต่อไปน่ะนะ แต่ข้ากลับตื่นจากฝันเสียก่อน พอตที่ตื่นมาข้าก็เป็นแค่ฟู่จาวหนิงจากตระกูลฟู่แคว้นเจาเท่านั้น"

เสียงของฟู่จาวหนิงแผ่วเบาลงไปอีก

"ข้าตอนนั้นยังปรับตัวไม่ค่อยได้ แต่ว่า ก่อนหน้าที่ข้าจะตื่นขึ้นมา สิ่งที่ข้าทำเหล่านั้นทั้งหมด ต้องไม่ใช่เจตนาของข้าแน่ๆ "

เซียวหลันยวนฟังถึงตรงนี้ ก็คิดถึงเรื่องข่าวลือเกี่ยวกับฟู่จาวหนิงที่เคยได้ยินมาก่อนหน้านั้น

"เจ้าหมายถึง เรื่องที่เจ้าตามเซียวเหยียนจิ่งต้อยๆ นั่นน่ะนะ?"

ผ่านไปนานขนาดนี้ จู่ๆ พอได้ยินชื่อเซียวเหยียนจิ่ง ฟู่จาวหนิงก็รู้สึกรังเกียจขึ้นมาทันที

"จะพูดถึงเขาทำไมกัน? ตอนนั้นที่ข้าตื่นขึ้นมา รู้ถึงเรื่องพวกนั้นที่ข้าทำไปก่อนหน้านี้ พอมาเห็นใบหน้านั่นของเซียวเหยียนจิ่ง ก็ยิ่งรู้สึกซวยจัดๆ จริงๆ นะ ซวยเอามากๆ"

นางพูดคำว่าซวยหลายครั้งติด ก็ฟังออกว่ารู้สึกรังเกียจเซียวเหยียนจิ่งเอามากๆ

เซียวหลันยวนอดยิ้มขึ้นมาไม่ได้

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว เพราะอะไรฟู่จาวหนิงหลังจากนั้น ถึงได้แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับก่อนหน้า

"เจ้าคงไม่ได้ตื่นขึ้นมาในวันที่แต่งงานนั่นหรอกใช่ไหม?" เขาถามขึ้น

"แต่งงาน?" ฟู่จาวหนิงงงหน่อยๆ ฟุบอยู่บนบ่าเขาคิดอยู่พักหนึ่ง จึงนึกขึ้นได้

"ท่านหมายถึง วันที่เลือกท่านเป็นสามีน่ะหรือ? ใช่เลย ตื่นขึ้นมาวันนั้นนั่นล่ะ พวกเขาโยกเกี้ยวเจ้าสาวข้าอย่างแรง จนข้าหัวกระแทกเข้าในเกี้ยวเจ้าสาว"

พูดถึงตรงนี้ แม้จะรู้สึกยิ่งเมาขึ้นเรื่อยๆ แต่ฟู่จาวหนิงก็ยังสังเกตได้ ว่านางควรจะพูดถึงช่วงนั้นให้ดี

"ใช่ เพราะกระแทกเข้าที่หัว แล้วยังรุนแรงมากด้วย กระแทกจนข้ามึนไปหมด จากนั้นก็ตื่นขึ้นมา"

เซียวหลันยวนชดเชยให้กับสมองนางจนสมบูรณ์แล้ว

ที่แท้ฟู่จาวหนิงก็ขาดวิญญาณไปบางส่วน และวิญญาณที่หายไปก็น่าจะไปยังอีกโลกหนึ่ง กลายเป็น "ฟู่จาวหนิง" ในโลกนั้น แล้วยังเรียนวิชาแพทย์มาด้วย

แต่นางที่อยู่ในแคว้นเจา เนื่องจากวิญญาณไปบางส่วน ดังนั้นการกระทำกับความคิดจึงดูขาดๆ ไปบ้าง

นางตอนนั้นจะต้องคิดแต่จะรักษาผู้เฒ่าฟู่อย่างเดียวแน่นอน อยากทำให้เขาสบายใจ ดังนั้นเดิมทีนางก็ไม่ชอบเซียวเหยียนจิ่งอยู่แล้ว เพียงแต่เนื่องจากสมองยังไม่ค่อยชัดเจนนัก ยึดติดอยู่กับการหมั้นหมายนั่น รู้แค่ว่าต้องทำเช่นนั้น

ต้องแต่งงาน เพื่อให้ท่านปู่สบายใจ

แล้วพอคิดถึงว่าที่นางออกไปขุดหญ้าสมุนไพร น่าจะเพราะวิญญาณกำลังเรียนวิชาแพทย์อยู่ นางจึงรู้สึกว่าตนเองน่าจะพอเข้าใจอยู่บ้าง ผลลัพธ์ที่ยังไม่ค่อยตื่นดีนัก ดังนั้นจึงขุดเอาหญ้าป่าบางส่วนมาเป็นสมุนไพร หลังจากนำไปขายที่ร้านเลยถูกคนอื่นเขาหัวเราะเยาะเอา

อันที่จริงเพราะว่านางมีประสบการณืวิยญาณออกจากร่างที่น่าอัศจรรย์นั่น

เซียวหลันยวนตอนนี้จึงปล่อยวางเซียวเหยียนจิ่งลงได้อย่างหมดจด

เจ้านั่นมันเป็นใครกัน?

แต่ว่า เขาก็ยังคิดถึงอีกเรื่องหนึ่ง "แล้วเจ้าที่อยู่โลกนั้น ตอนที่ตั้งใจเรียนวิชาแพทย์ เคยไปไล่จีบผู้ชายคนไหนบ้างหรือเปล่า?"

คงไม่ใช่ว่าพอวิญญาณออกจากร่าง กลายเป็นอีกคนหนึ่ง ก็ไปชอบใครคนหนึ่งเข้าล่ะ?

ฟู่จาวหนิงหัวโยกไปมาบนบ่าเขา จนไปชนกับหัวของเขาเข้า