บทที่ 2293

จูเฉียนเฉี่ยนสุดท้ายก็งงงันไป

นางแจ้นจากเมืองเจ้อมาที่เมืองหลวง จากเมืองหลวงแจ้นต่อมาเขาชิงถง ก็ยังมาเจอคนที่มีความสัมพันธ์กับนางอยู่อีก

ตอนแรกก็พวกฟู่จาวหนิง จากนั้นก็พี่ชายญาติอะไรนี่อีก!

นางต้องซวยขนาดนี้เลยหรือ?

นางก็แค่มีชื่อเรื่องดวงกินผัวเท่านั้นเอง

ยิ่งไปกว่านั้น แม่ของนางยังเคยคิดจะยกนางให้กับพี่ชายญาติคนนี้ด้วย?

จูเฉียนเฉี่ยนคิดอยู่นาน ในที่สุดก็คิดออกว่า เหมือนเมื่อสองปีก่อน ท่านแม่เคยเอ่ยขึ้นมาแล้วจริงๆ บอกว่ามีญาติอยู่คนหนึ่ง ก่อนหน้านี้ความสัมพันธ์ไม่ค่อยจะดีนัก แต่ถ้านางไปก้มหัวให้ อย่างน้อยก็ยังมีความสัมพันธ์อยู่บ้างระดับหนึ่ง จะยังไงก็ยังดีกว่าคนแปลกหน้าอยู่นิดหน่อย

ญาติคนนั้นมีลูกอยู่คนหนึ่ง อายุเองก็ใกล้เคียงกับนาง ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ทำความรู้จักกับเขาเสียหน่อย แล้วก็แต่งงานออกไปก็พอ

แต่นางได้ยินแล้วก็ไม่ได้ใส่ใจเลย ต่อมาพ่อแม่นางจึงไม่เคยเอ่ยถึงอีก

หรือว่าจะเป็นพี่ชายญาติคนนี้?

"ก็จริง แม่เจ้าคิดจะทำร้ายคนของตนเอง เลยรู้สึกผิดน่ะสิ จะกล้าพูดออกมาได้อย่างไร?" ซ่งหวายพิจารณาตัวนาง "แต่ว่า ข้าก็คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเจ้าจะเติบโตมาได้งดงามแบบนี้"

พอได้ยินคำนี้ ในใจติงเซียงก็ระแวดระวังขึ้นมา มองจูเฉียนเฉี่ยนแบบค่อนข้างระแวดระวัง

ไม่หรอกกระมัง? พี่ซ๋งคงไม่ได้ชอบน้องสาวญาติคนนี้หรอกใช่ไหม?

"พี่ซ่ง ก่อนหน้านี้ข้าได้ยิน ญาติพี่น้องแต่งงานกันมันไม่ค่อยดีนะ มีคนบอกว่า เด็กที่เกิดมาอาจจะโง่ได้" ติงเซียงเอ่ยขึ้นทันที

จูเฉียนเฉี่ยนสีหน้าปั้นยากขึ้นมา

เดิมทีนางก็หาสามีที่เหมาะสมไม่ได้มาตลอดอยู่แล้ว ตอนนี้แม้จะไม่ได้พิจารณาซ่งหวาย แต่พอถูกแช่งว่าลูกอาจจะโง่ขึ้นมา ต่อให้แค่สมมติก็เถอะ นางได้ยินแล้วไม่ค่อยสบายใจนัก

"ใต้หล้าญาติพี่น้องแต่งงานกันตั้งเยอะแยะ ทำไมเข้าไม่เห็นเคยได้ยินว่าเด็กที่คลอดมาจะเป็นคนโง่กัน?"

ซ่งหวายถามขึ้นอย่างขันๆ "งั้นเจ้าก็อยากมีลูกกับข้าหรือ?"

จูเฉียนเฉี่ยนส่ายหัวทันที "จะเป็นไปได้ยังไง!"

"วางใจเถอะ ข้าเองก็ไม่สนใจเรื่องแต่งงานนี่เหมือนกัน" ซ่งหวายเอ่ยขึ้น

ติงเซียงถอนใจโล่ง ค่อยสบอารมณ์กับตัวจูเฉียนเฉี่ยนขึ้นมาหน่อย

แบบนี้ยังพอไหว ถ้าไม่มีความคิดอะไรกับพี่ซ่ง ก็ไม่ใช่ศัตรูของนาง

"แล้วเจ้ามาทำอะไรที่นี่? เมื่อครู่ที่พวกเราพูดกัน เจ้าได้ยินไปแล้วใช่ไหม?" ติงเซียงถามจูเฉียนเฉี่ยน

"ข้าได้ยินไม่กี่คำ! ก็แค่เจ้าอยากฝากตัวเป็นศิษย์กับฟู่จาวหนิง อยากเรียนเรื่องวัตถุดิบยากับผู้อาวุโสจี้นี่ แต่พวกเข้าก็ขี้งกไม่ยอมสอนเจ้าใช่ไหม? มีอะไรต้องปิดบังกัน?" จูเฉียนเฉี่ยนเอ่ยขึ้นมาตรงๆ

นางทำเป็นว่าตัวเองไม่ได้ยิน เรื่องที่ความคิดนี้ซ่งหวายเป็นคนคิดให้ติงเซียง

ถ้ามีคนวางแผน เรื่องราวก็แตกต่างออกไปแล้ว

แต่นางก็ฉลาดที่พูดแค่ครึ่งเดียว ซ่งหวายกับติงเซียงไม่มีใครสงสัยนาง

เมื่อครู่พวกเขาพูดแบบนี้ออกมาจริงๆ

"ใช่ พวกเขาขี้งก" ติงเซียงคิดแล้วก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรน่าปิดบัง

ต่อให้ถูกฟู่จาวหนิงกับผู้อาวุโสจี้รู้ว่านางด่าพวกเขาลับหลังว่าขี้งกไม่ยอมสอนนางแล้วจะทำไมกัน? พวกเขาจะมาหาเรื่องนางได้รึ?

นางพูดความจริง