บทที่ 2295

"จริงด้วย อายวนล่ะ?" ฟู่จาวหนิงมองถังอู๋เจวี้ยน

ตอนที่นางเข้ามากับผู้อาวุโสจี้ เสี่ยวเยว่บอกว่าเซียวหลันยวนถูกถังอู๋เจวี้ยนเชิญไป ผลคือตอนนี้ถังอู๋เจวี้ยนเข้ามา แต่เซียวหลันยวนไปไหนแล้ว?

"อ๋องเจวี้ยนรับคำไหว้วานจากข้า ให้ไปช่วยทำเรื่องนึงให้น่ะ"

ถังอู๋เจวี้ยนยิ้มแบบภูมิใจหน่อยๆ รอยยิ้มนี้ไม่เข้ากับท่วงท่าเหมือนเซียนของเขาเลย แต่พอเขาทำออกมาแล้ว กลับดูน่าลุ่มหลงขึ้นไปอีก

"สามารถทำให้อ๋องเจวี้ยนช่วยข้าได้นี่ ข้าก็หน้าใหญ่พอตัวนะ ดังนั้น ศิษย์น้องหญิง เจ้าว่า อ๋องเจวี้ยนคงไม่หึงข้าใช่ไหม? ยิ่งไปกว่านั้น แล้วยังดูออกแลลทำนองรักฉันแล้วก็รักสุนัขของฉันด้วยหน่อยไหมนะ? เพราะความสัมพันธ์ของเรา เขาเลยมาช่วยข้า"

ฟู่จาวหนิงได้ยินถังอู๋เจวี้ยนพูดแบบนี้ ก็อดคิดถึงเรื่องเมื่อคืนไม่ได้

หลังจากนางดื่มสร่างเมาคงจะพูดความสัมพันธ์ของนางกับถังอู๋เจวี้ยนออกมาอย่างชัดเจนแน่

ไม่เช่นนั้น เซียวหลันยวนวันนี้จะเปลี่ยนไปแบบนี้ได้ยังไง?

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ ถังอู๋เจวี้ยนคิดจะให้เขาช่วย เขาคงจะแค่หัวเราะเย็นชาใส่

แต่ว่าตอนนี้ กลับรับปากอย่างนั้นหรือ?

ฟู่จาวหนิงรู้สึกแปลกใจ "ดังนั้น เจ้าให้เขาช่วยอะไรกันแน่?"

"ไปช่วขข้าจับคนน่ะ" ถังอู๋เจวี้ยนเอ่ยขึ้น

"พรวด!"

ฟู่จาวหนิงทนไม่ไหว หัวเพราะพรวดขึ้นมา

อันที่จริงนางก็จินตนาการไม่ออก ว่าเซียวหลันยวนจะยอมช่วยถังอู๋เจวี้ยนทำเรื่องแบบนี้ จับคนเนี่ยนะ?

"ท่านพี่ ท่านให้อ๋องเจวี้ยนกลายเป็นข้าราชการปราบปรามไปแล้วหรือ?" ถังอู๋เยว่รู้สึกไม่อยากเชื่อ

ถังอู๋เจวี้ยนมองฟู่จาวหนิงแล้วหัวเราะขึ้นมา "จะว่าไปก็คือใช้ชื่อของเจ้านั่นล่ะ เพราะคนที่ข้าให้อ๋องเจวี้ยนไปจับ คือคนที่เคยทำร้ายอาเล็กของเข้าในอดีต ข้าบอกอ๋องเจวี้ยนว่า อาเล็กของข้า เป็นไปได้มากว่าจะเป็นอาจารย์ของเจ้า"

"อื๋อ? เจ้าพูดแบบนี้เขาก็เชื่อเลยหรือ?"

ถังอู๋เจวี้ยนส่งสัญญาณว่าจะส่งนางกลับเรือนแขก

พอออกประตู เดินมาพักหนึ่ง พอรอบๆ ไม่มีคน เหลือแค่เสี่ยวเยว่ที่เดินตามอยู่ไม่ห่างไปนัก เขาก็เอ่ยกับฟู่จาวหนิงว่า "ข้าเองก็ไม่อยากพูดส่งเดช"

"ในฝันก่อนหน้านี้ของข้า หมอฟู่มีอาจารย์อยู่คนหนึ่ง ถือได้ว่าเป็นแสงชี้นำทางของตัวนาง กระทั่งเคยดึงนางตอนที่อายุยังน้อย เกือบจะย่ำเข้าสู่เส้นทางที่ผิดพลาดกลับมาได้ หมอฟู่เคยบอกไว้ ว่าอาจารย์เป็นผู้มีพระคุณของนาง และเป็นแสงชี้นำทางของนาง"

ฟู่จาวหนิงมองเขาอย่างตกตะลึง

นี่เป็นเรื่องในสมัยก่อนของนางจริงๆ

แต่ก่อนตอนที่นางเรียนหมอ อันที่จริงคิดดูแล้ว ก็มีอาจารย์อยู่หลายคน แต่คนที่ดึงนางเข้าสายนี้นั่น นอกจากคุณปู่ ก็ยังมีอาจารย์อยู่อีกคน

ตอนนางยังเด็กพบเข้ากับคนคนหนึ่ง ตอนนั้นนางถูกรังแกจนคับแค้นเกลียดชังขึ้นในใจ ดังนั้นความคิดจึงมีเบี่ยงเบนผิดพลาดบ้าง นางอยากจะใช้วิชาฝังเข็มที่ตนเองเรียนมา จัดการทำให้คนพวกนั้นพิการไปเงียบๆ เหมือนกัน

เพียงแต่ ตอนที่นางเข้าไปขวางคนพวกนั้น อาจารย์ก็ผ่านมาพอดี พอเห็นเข็มในมือนาง จึงรีบพานางออกมา

เขาถามนางขึ้นคำหนึ่งในซอยเล็กๆ ว่านางอยากเป็นหมอ หรือว่าอยากเป็นอาชญากร?