บทที่ 2307

เสี่ยวเยว่ถอยกลับมาข้างกายฟู่จาวหนิง แต่ยังคงถือกระบี่จ้องมองชายคนนั้นอย่างระแวดระวัง

เพราะวิชายุทธ์ของชายคนนี้ดีมากเมื่อครู่เหมือนยังไม่ได้ใช้กำลังทั้งหมดเลย แต่เสี่ยวเยว่รู้ว่าตนเองทุ่มสุดกำลังแล้ว

ถ้าหากอีกฝ่ายโจมตีสุดกำลังจริงๆ นางตอนนี้อาจจะนอนไปแล้วก็ได้

ถ้าหากเขามีจิตอริฆาตกับคุณหนู นางยังไม่รู้ว่าจะคุ้มครองคุณหนูได้หรือเปล่า ไหนจะยังมีผู้อาวุโสจี้กับคุณชายน้อยถังอยู่ด้วย

เดิมทีพวกเขาล้วนคิดว่าบนเขาชิงถงน่าจะไม่มีใครกล้าลงมือแล้ว ตอนนี้ดูท่าคงจะวางใจเร็วเกินไป

"ท่านเป็นเพื่อนของซือถูไป๋หรือ?" ฟู่จาวหนิงกลับไม่ได้ดูตึงเครียดขนาดนั้น

นางมองออก ว่าชายคนนี้ไม่ได้มีจิตอริฆาต

น่าจะนะ ตอนนี้ยังไม่มี

ในใจปิดบังซ่อนอะไรนางไว้หรือเปล่ายังไม่รู้

ข้าน้อยสกุลซุน ชื่อว่าโย่วหนิง

ซุนโย่วหนิงเดินเข้ามา ในสายตาที่มองฟู่จาวหนิงมีแววชื่นชมและยินดีอยู่

"อันที่จริงข้าเองก็อยากพบพระชายาอ๋องเจวี้ยนมานานแล้ว แต่ก็หาโอกาสไม่ได้มาโดยตลอด ครั้งนี้อันที่จริงข้ามาหาอ๋องเจวี้ยน แน่นอน ข้าเองก็อยากมาพบคุณชายถังด้วย ข้ามีธุระสำคัญ แต่ก็หาประตูทางเข้าหลักของเขาชิงถงไม่เจอเลย ตัวเองวกตะวันออกมุดตะวันตก และก็ไม่รู้ว่าเข้ามาด้านหลังเขาตั้งแต่เมื่อไร?"

"ซุนโย่วหนิง?"

ถังอู๋เยว่ตอนนี้จึงเอ่ยปากขึ้น

ฟู่จาวหนิงฟังออกทันที "เจ้าเคยได้ยินชื่อนี้หรือ?"

"เคยได้ยิน ซุนโย่วหนิงเคยมีชื่อเสียงพอๆ กับซือถูไป๋ ได้ยินว่าเป็นจอมกระบี่ที่ยอดเยี่ยมคนนึง แต่ว่าชอบออกไปท่องเที่ยว ร่อนเร่อยู่ตามที่ต่างๆ ตลอดทั้งปี"

ถังอู๋เยว่พิจารณาตัวซุนโย่วหนิง จากนั้นก็มองฝักกระบี่ที่อยู่ด้านหลังเขา

"แต่ก่อนได้ยินว่า ใต้หล้าไม่มีที่ไหนที่ซุนโย่วหนิงไม่เคยไป"

ตอนนี้กระทั่งเขาชิงถงก็ยังเข้ามาแล้ว

ฟู่จาวหนิงได้ยินถังอู๋เยว่พูดเช่นนี้ ก็ยังรู้สึกสนใจต่อตัวซุนโย่วหนิงขึ้นมาพอสมควร