บทที่ 2313

พวกฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าเจ้าลัทธิฝั่งซ้ายนี่น่าขำมาก

ลงทุนลงแรง ให้อ๋องเจวี้ยนไปจับเขามาด้วยตัวเอง แล้วจะให้ปล่อยเขาไปง่ายๆ ได้ยังไง?

"เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายไม่รู้หรือว่าตัวเองมีตัวตนฐานะอะไร?"

เซียวหลันยวนปล่อยฟู่จาวหนิง ส่งสัญญาณให้ชิงอีปล่อยเขาลงมา

เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายหลังถูกปล่อยลงมาก็ยังกระเสือกกระสน คิดจะปิดบังตัวตนฐานะของตนเอง

"ข้าก็แค่ผู้เฒ่าที่ปลีกวิเวกไปอยู่อย่างสงบคนนึงเท่านั้น เป็นเจ้าลัทธิอะไรของพวกเจ้าเสียที่ไหน? พวกเจ้าจับคนผิดแล้วกระมัง?"

"อย่างนั้นหรือ? เช่นนั้นเจ้าจะลองเดาดูไหมว่าข้าเป็นใคร? หรืออาจจะบอกว่า เจ้าไม่ต้องเดาหรอก เดิมทีก็รู้จักข้าอยู่แล้ว?"

เซียวหลันยวนเดินมาตรงหน้าเจ้าลัทธิฝั่งซ้าย ชิงอีก็จับหัวเจ้าลัทธิฝั่งซ้ายเชิดขึ้นอย่างให้ความร่วมมือ ให้เขาได้เห็นชัดเจนหน่อย

เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายพอเห็นเซียวหลันยวน สีหน้าก็ยังไร้อารมณ์ กระทั่งยังดูรู้สึกไม่คุ้นหน้าเสียด้วยซ้ำ

"มองออกว่า เป็นคนสูงส่งคนหนึ่ง แต่ข้าก็ไม่ได้รู้จักอะไรกับคนสูงส่งนะ ดังนั้น เจ้าคงจะหาคนผิดแล้วจริงๆ"

ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริงๆ

ฟู่จาวหนิงกำลังจะพูดอะไร เซียวหลันยวนกลับกุมมือนางไว้

"ไม่เป็นไร เขาจะยอมรับหรือไม่ยอมรับก็ไม่เกี่ยวอะไรกัน ถึงยังไงข้ากับถังอู๋เจวี้ยนก็แน่ใจว่าจับมาไม่ผิดคน เขาควรจะมีจุดจบอย่างไรก็คือต้องมีจุดจบอย่างนั้น"

พวกเขาไม่จำเป็นต้องให้เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายยอมรับตัวตนของตนเองเลย

พอได้ยินคำพูดของเซียวหลันยวน เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายก็หน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย

"อ๋องเจวี้ยน"

ถังอู๋เจวี้ยนเองก็เข้ามาแล้ว เขาเองก็รู้สึกตื่นเต้นอยู่

เพราะศัตรูที่ทำร้ายอาเล็ก ในที่สุดก็ถูกจับแล้ว นี่เป็นความปรารถนาของเขามาโดยตลอด

"ดูท่าคนผู้นี้ เขาจะบอกว่าตัวเองเป็นผู้เฒ่าที่ปลีกวิเวกไปอยู่อย่างสงบคนนึงน่ะ" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

ถังอู๋เจวี้ยนพิจารณาตัวเจ้าลัทธิฝั่งซ้าย ตอนที่เห็นจมูกงุ้มเหมือนนกอินทรีกับดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเขา เขาก็หัวเราะร่าขึ้นมา