บทที่ 2322

ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่กลัวว่าเจ้าอารามโยวชิงจะได้ยินที่ตนบอกว่าไม่ชอบเขา

ต่อหน้าเขา คำพูดนี้นางก็ยังกล้าพูดออกมาตรงๆ

สำหรับคนที่มีความคิดอยากจะจับนางกับสามีแยกกัน นางยังต้องไปชอบด้วยรึ?

"ปั้นเวย ทักทายท่านพี่อ๋องเจวี้ยนกับพี่สะใภ้พระชายาของเจ้าสิ"

หลังจากเจ้าอารามโยวชิงเข้ามา ก็ส่งสัญญาณให้เซี่ยปั้นเวยคารวะทักทาย

แต่คำเรียกนี้มัน...

ฟู่จาวหนิงมุมปากกระตุก

ช่างเถอะ อันที่จริงนางก็ไม่ได้เป็นคนใจแคบอะไรนัก เรียกพี่สะใภ้นางไม่ติด แต่เรียกพี่ก็พี่สิ จะมาท่านพี่ไม่ได้!

นางเองก็ไม่อยากจะเปลืองแรงตัวเอง เซียวหลันยวนยังไม่ทันเอ่ยอะไร ฟู่จาวหนิงก็โพล่งออกมาตรงๆ

"เจ้าอารามเดิมทีก็ไม่ยุ่งเกี่ยวกับทางโลก มีท่วงท่าดุจเซียนนี่ ทว่าไอ้คำเรียกท่านพี่อ๋องเจวี้ยนนี่ดันตกลงมาอยู่ทางโลกเสียแล้วนะ"

ในดวงตาเซียวหลันยวนมีรอยยิ้ม

อันที่จริงเขาค่อนข้างชอบที่จาวหนิงเกิดความรู้สึกหึงหวงเล็กๆ กับเขา ไม่งั้นเขาก็จะรู้สึกว่านางจะดูมีเหตุผลมากเกินไป จนทำให้เขารู้สึกว่าความรู้สึกมันดูไม่ค่อยจะจริงนัก

ฟู่จาวหนิงที่เป็นแบบนี้ เขาจึงยิ่งรู้ว่านางใส่ใจตนเอง

น่าจะเพราะเขามีปัญหาตรงจุดนี้อยู่กระมัง

เจ้าอารามโยวชิงฟังไม่เข้าใจความหมายของฟู่จาวหนิง เขาชะงักไปเล็กน้อย หัวเราะขึ้นมาอย่างจนใจ

"ถ้างั้นเจ้าว่าควรจะเรียกอย่างไรล่ะ? ข้าตอนนี้ก็เพิ่งจะได้เจอญาติ แล้วยังเด็กกว่าอีกด้วย นางกับอายวนก็นับเป็นพี่น้องกันได้กระมัง"

เขาเห็นเซียวหลันยวนเติบใหญ่มา เช่นนั้นหลานสาวของเขา ก็น่าจะเท่ากับเป็นน้องสาวเซียวหลันยวนไหม?

"พี่ใหญ่เซียว? ท่านอ๋อง? ใต้ฝ่าประบาท?" ฟู่จาวหนิงร่ายตัวเลือกออกมาเป็นชุด "ก็น่าจะได้อยู่กระมัง? เอาจริงๆ นะ เสี่ยวเฟยน้องชายข้าที่ยังเด็กแบบนั้น ก็ยังไม่เคยเรียกว่าท่านพี่เลย"

ฟู่จาวหนิงเท้าคาง รู้สึกว่าตนเองใจแคบไปหน่อย แต่นางก็ไม่แก้

"ปกติพี่น้องต่างบิดามารดา และไม่ได้เป็นเพื่อนสมัยเด็กที่มีใจให้กัน ใครเขาเรียกชายหนุ่มแปลกหน้าสนิทสนมแบบนี้กันเล่า?"