บทที่ 2342

ล้อไม้หมุนไปเก้ารอบ พวกเขาสัมผัสได้ว่าไปสัมผัสกับกลไกเข้าแล้วจริงๆ

การเคลื่อนไหวที่กำลังหมุนอยู่ใต้ดินของกลไกขนาดยักษ์นั่น ไม่อาจมองข้ามได้เลย

แต่หลังจากหมุนไปเก้ารอบก็นิ่งสงบลงมา ไม่เห็นว่าจะมีประตูไหนถูกเปิดออก และไม่มีร่องอะไรปรากฏออกมาอีกด้วย

ดังนั้นทุกคนจึงรอกันเงียบๆ อยู่พักหนึ่ง จากนั้นจึงมองไปรอบด้าน รอบๆ นิ่งเงียบไปกันชั่วขณะหนึ่งเลยทีเดียว

น่าเสียดายที่ผลลัพธ์ทำให้พวกเขาผิดหวัง

ไม่มีการเคลื่อนไหวอะไรเลย

และก็ผ่านไปอีกพักหนึ่ง หลานหรงมองมาทางฟู่จิ้นเชิน

"คุณชายฟู่ ท่านคิดว่านี่เป็นเพราะอะไรหรือ?"

ฟู่จิ้นเชินกระโดดลงมา เดินมาถึงข้างๆ ล้อไม้แล้วตรวจสอบอย่างละเอียดอีกรอบ เดินวนรอบมันสองรอบ

เขาครุ่นคิดถึงสิ่งที่ตนเองได้ยินมากับประวัติศาสตร์บางส่วนที่เห็นมา

ท้ายสุดจึงคิดไปถึงจดหมายที่เคยเขียนถึงเสิ่นเสวียน

บนจดหมายเสิ่นเสวียนเอ่ยถึงหลายจุดของเรื่องที่เกี่ยวกับตงฉิงที่เขาเข้าใจมา บอกว่าให้จดจำเอาไว้ก่อนได้ เผื่อวันไหนจะได้นำมาใช้ประโยชน์

เขาบอกว่าเหล่าชนชั้นสูงของตงฉิงชื่นชอบเลขสามกับหกมาก องค์กรกับวันพิเศษมากมาย หรือแม้แต่รูปภาพบางอย่าง ก็อาจจะแอบซ่อนเลขสามหกเอาไว้

แต่ก่อนหน้านี้พวกเขาค้นคว้าออกมาแล้ว ว่าล้อไม้หมุนเก้ารอบ

ถ้าเป็นสามหกล่ะก็

"ลองหมุนเก้ารอบแล้วหยุด จากนั้นก็หมุนเก้ารอบให้ครบสี่ครั้งดู" ฟู่จิ้นเชินเอ่ยขึ้น

บางทีทุกๆ เก้ารอบ อาจจะมีอะไรที่ต้องรอเวลาให้กลไกทำงานอย่างละเอียด ถ้าหากไม่หยุดพัก อาจจะพลาดมันไป

"ขอรับ"

หลานหรงฟังคำของเขาทันที หมุนตัวไปสั่งการ ส่วนเขาเองก็ทนไม่ไหว ตามลงไปหมุนล้อไม้ด้วยแล้ว

ครั้งนี้ พวกเขาเพิ่มความเร็วขึ้นมา หลังจากพลักไปเก้ารอบก็หยุดลงครู่หนึ่ง

รออยู่พักหนึ่ง ฟู่จิ้นเชินก็ได้ยินเสียงแกร๊กขึ้นมาเสียงหนึ่งจริงๆ ไม่รู้ว่าดังมาจากที่ไหน

"หมุนเก้ารอบครั้งที่สองต่อเลย" เขาเอ่ยขึ้นทันที

พวกของหลานหรงก็เริ่มหมุนเก้ารอบครั้งที่สอง

เป็นเช่นนี้ผ่านไปสี่ครั้ง ล้อไม้ที่หนักอึ้งนั่นจู่ๆ ก็จมลงไปหนึ่งช่วง ในขณะที่พวกเขายังไม่ทันได้ตกตะลึง พื้นก็มีการสั่นไหวอีกครั้ง จากนั้นหน้าผาผืนหนึ่งตรงหน้าที่ไม่ห่างออกไปนักก็ทยอยมีเศษดินร่วง จากนั้นตรงกลางผาก็ค่อยๆ ปรากฏรอยแยกรอยหนึ่งออกมา