บทที่ 2347

เซียวหลันยวนไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว

หลังจากนี้พอตงฉิงสร้างขึ้นใหม่ ก็ยังจำเป็นต้องมีคน

ขอแค่อยากมา ขอแค่สามารถปฏิบัติตามกฏหมายได้ เขาล้วนยินดียอมรับทั้งสิ้น

"ได้แน่นอน" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น "แต่ว่า เรื่องเหล่านี้ข้าจะสั่งคนให้มาจัดการโดยเฉพาะ พวกเจ้าก็อย่าเข้ามากันส่งเดชแล้วกัน"

"ขอรับๆๆ ขอบคุณท่านอ๋อง ประชาชนต้องฟังท่านอ๋องแน่นอนอยู่แล้ว" พวกเขาดีใจมาก

มีคนที่คุ้นเคยเข้ามา พวกเขาถึงจะรู้สึกผูกพันกับที่นี่มากขึ้น

"ไปเถอะ" เซียวหลันยวนจูงมือฟู่จาวหนิงเข้าไปในบ้านอุทยาน

เซี่ยซื่อออกมาข้างนอก กำลังจะไปปลูกต้นไม้สักหน่อย เซี่ยอันห่าวเองก็ตามมาด้านหลัง ผลคือพอพวกนางเงยหน้าขึ้นแล้วเห็นคนเดินจับมือกันเข้ามา ก็ตกตะลึงดีใจขึ้นทันที

"ท่านอ๋อง จาวหนิง!"

"พี่หญิงจาวหนิง!"

เซี่ยอันห่าวกังวลว่าฟู่จาวหนิงจะไม่มา คนที่ทำให้นางรู้สึกปลอดภัยมากที่สุดคือฟู่จาวหนิง ต่อให้ท่านผู้เฒ่าฟู่กับพวกฟู่จิ้นเชินจะมากันหมด แต่นางก็ยังมีความรู้สึกลนลานเป็นห่วงแบบที่อธิบายไม่ถูกอยู่ดี

ขอแค่ได้เห็นฟู่จาวหนิง นางจึงรู้สึกว่าใจของตัวเองกลับมาอยู่ในที่เดิมแล้ว

นางวิ่งตรงไปหาฟู่จาวหนิง

"อันห่าว"

ฟู่จาวหนิงดึงมือออกจากมือของเซียวหลันยวน ตรงเข้าไปรับและสวมกอดนาง

นางเองก็สงสารเด็กสาวคนนี้มาโดยตลอด พอเห็นนางดีขึ้นทีละนิดๆ ฟู่จาวหนิงจึงดีใจมาก

"ท่านอ๋องอย่าได้เคืองกันเลย อันห่าวก็แค่คิดถึงพี่หญิงจาวหนิงของนางมาก บ่นถึงอยู่ทุกวี่วัน"

เซี่ยซื่อเห็นฉากนี้ ก็รีบอธิบายกับเซียวหลันยวน

เมื่อครู่นางเห็นแล้ว ท่านอ๋องจูงมือฟู่จาวหนิงเดินเข้ามาด้วยกัน และเพราะอันห่าว จาวหนิงจึงปล่อยมือท่านอ๋องออก

ก่อนหน้านี้ได้ยินว่าท่านอ๋องเป็นคนที่ขี้หึงมาก ตอนนี้จะมาโกรธใส่อันห่าวไม่ได้

เซียวหลันยวนส่ายหัว

เขาไม่ได้ใจแคบขนาดต้องมาคิดเล็กคิดน้อยกับเด็กสาวคนหนึ่งหรอก