บทที่ 2380

ไป๋หู่กับเสี่ยวเยว่ตามสาวใช้เลี่ยงเหล่าองครักษ์ในจวนออกมา จนถึงเรือนแขก ได้พบกับอ๋องเจวี้ยน

พวกเขาเพิ่งรู้ว่าท่านอ๋องชักจูงสาวใช้ในจวนเจ้าเมืองสองสามคนไว้ได้แล้ว

"พระชายาเป็นยังไงบ้าง?"

เซียวหลันยวนพอเห็นพวกเขา ก็ถามขึ้นมาอย่างตึงเครียดทันที

ขณะเดียวกัน เขาก็มองไปทางเสี่ยวเยว่ "ทำไมเจ้าถึงไม่อยู่ดูแลพระชายาด้านนอก แล้วตามเข้ามาในนี้?"

เสี่ยวเยว่ควรจะอยู่เฝ้าจาวหนิงไม่ห่างกายเลยนี่

ตอนนี้นางกลับตามไป๋หู่เข้ามาในเมืองอั้น

"ท่านอ๋อง คุณหนูสบายดีเจ้าค่ะ" เสี่ยวเยว่รีบตอบ

"ท่านอ๋อง เป็นเพราะลูกชายคนโตของเจ้าเมืองอั้นส่งคนออกไปตามหาคุณหนู คิดจะลักพาตัวคุณหนูเข้ามาในเมืองอั้น"

พอได้ยินคำพูดของไป๋หู่ เซียวหลันยวนก็เกิดจิตสังหารทันที

อวี๋ลี่จะทำอะไร เขาแค่คิดก็เข้าใจแล้ว

คนผู้นี้สมควรตายเสียจริง

"พระชายาติดใจเรื่องอวี๋เซียนเอ๋อร์อะไรนี่หรือ?" เซียวหลันยวนถาม

"คุณหนูเชื่อใจท่านอ๋องเจ้าค่ะ" เสี่ยวเยว่พูดเป้าหมายที่ฟู่จาวหนิงส่งพวกเขาเข้ามา จากนั้นก็ยื่นจดหมายที่นางเขียนให้

เซียวหลันยวนคิดไม่ถึง ว่าภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ฟู่จาวหนิงยังคิดไว้อย่างละเอียดรอบคอบ

ฟู่จาวหนิงไม่ใช่คนที่ทั้งหัวจิตหัวใจมีแต่เรื่องคนรัก แต่นางมีจิตใจที่เปี่ยมด้วยเมตตาของแพทย์เลยทีเดียว

ตอนนี้เขาจึงคิดถึงฟู่จาวหนิงขึ้นมาอย่างมาก และรู้สึกเสียใจขึ้นมาแล้ว มีอะไรที่ต้องจัดเตรียมกัน? จัดการเจ้าเมืองอวี๋ไปเลยก็พอแล้ว

"อวี๋เซียนเอ๋อร์คนนั้น เจ้าไปดูหน่อย พระชายาแม้จะไม่ติดใจนัก แต่ข้าก็ไม่มีอะไรต้องปิดบังนาง"

เซียวหลันยวนยังให้เสี่ยวเยว่ไปดูอวี๋เซียนเอ๋อร์

ดังนั้น ตอนที่อวี๋เซียนเอ๋อร์ถูกคลายจุดชีพจรตื่นขึ้นมา ก็เห็นว่าตรงหน้ามีหญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่ง

หญิงสาวคนนี้ยังพิจารณาดูตัวนาง ด้วยสายตาที่เย็นชาเย้ยหยัน

สายตาแบบนี้ทำให้อวี๋เซียนเอ๋อร์โกรธขึ้นมาแล้ว

ตั้งแต่เด็กจนโตนางไม่เคยเจอการดูถูกเช่นนี้ ในเมืองอั้น นางคือองค์หญิง

"เจ้าคือสาวใช้ที่มาใหม่หรือ?"