บทที่ 2385

ตอนที่พวกเฉิงอวิ๋นเจี้ยนพุ่งเข้ามา กลไกบนพื้นก็ปิดสนิทไปแล้ว

"ฮ่าๆๆ! สำเร็จ!"

เจ้าเมืองอวี๋กำลังหัวเราะร่าอย่างภาคภูมิหยิ่งยโส

แม้จะเห็นพวกเฉิงอวิ๋นเจี้ยนเข้ามา แต่เขาก็ไม่ลนลานเลยสักนิด

ถ้าเฉิงอวิ๋นเจี้ยนเอาชนะพวกเขาได้ หลายปีมานี้คงไม่ถูกกดขี่อยู่แบบนี้หรอก

ล้วนใช้ชีวิตเติบโตมาในเมืองอั้นทั้งนั้น ไม่ได้มีพลังคุกคามอะไรเท่าไร

"เฉิงอวิ๋นเจี้ยน พวกเจ้าบังอาจนักนะ!"

เขาหันมา จ้องมองเฉิงอวิ๋นเจี้ยนด้วยแววตาอำมหิต "กล้านำคนบุกรุกจวนเจ้าเมืองเรอะ!"

องครักษ์ลูกน้องเขาแม้จะบาดเจ็บล้มตายไปไม่น้อย ที่เหลืออยู่ก็ตกลงไปในคุกใต้ดินพร้อมกับพวกอ๋องเจวี้ยนแล้ว แต่องครักษ์ที่เหลืออยู่ตอนนี้ ถ้าจะรับมือกับเฉิงอวิ๋นเจี้ยนนั้นก็ยังไหวอยู่

"เจ้าทำอะไรกับพวกอ๋องเจวี้ยน?"

เฉิงอวิ๋นเจี้ยนจ้องเขา

"เจ้าพวกคนนอกที่โอ้อวดไม่รู้จักตาย จะไปมีจุดจบดีๆ ได้ยังไง?" เจ้าเมืองอวี๋ร้องเชอะขึ้นทีหนึ่ง "เจ้าคิดว่าร่วมมือพวกเขาแล้ว จะสามารถลากข้าลงมาได้งั้นรึ?"

"ฝันหวานไปเถอะ! พวกเจ้าไม่รู้จักกลไกทั้งหมดของเมืองอั้น การที่ข้าจะจับพวกเจ้าทุกคนขังไว้เป็นเรื่องง่ายดายมาก!"

"เมืองอั้นนี้ เป็นของข้า! ตอนนี้เมืองอั้นเปิดออกแล้ว สามารถออกไปได้แล้ว ตงฉิงเองก็จะเป็นของข้าด้วย!"

เจ้าเมืองอวี๋ชูสองมือขึ้น รู้สึกตื่นเต้นอย่างที่สุด

"อ๋องเจวี้ยนอะไรนั่น ครอบครัวยังอยู่นอกเมือง ขอแค่ข้าจัดการพวกเขาได้ ก็ไม่ต้องกลัวสถานการณ์ภายนอกแล้ว!"

"เฉิงอวิ๋นเจี้ยน ถ้ารู้จักประมาณตนก็จงยอมศิโรราบให้ข้าซะ เห็นแก่ที่เราเคยเป็นคนเก่าแก่เมืองเดียวกัน ข้าจะไม่ถือสาเรื่องในอดีต ส่วนอนาคตก็จะแต่งตั้งเจ้าเป็นขุนพลใหญ่ด้วย!"

เฉิงอวิ๋นเจี้ยนมองดูท่าทางเสียสติของเขา แล้วจึงหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา

"ข้ารู้สึกว่า เจ้าน่ะควรจะตื่นจากฝันได้แล้ว"

ยังจะมาแต่งตั้งเขาเป็นขุนพลใหญ่อีก!

เฉิงอวิ๋นเจี้ยนพูด ส่งสัญญาณมือ พาคนของตนเองแยกออกไปซ้ายขวา

มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น ตามมาด้วยกองทหารถือกระบี่พุ่งเข้ามา

เข้ามาอย่างดุดันน่าเกรงขาม

พวกเขาก้าวเดินอย่างพร้อมเพรียง ดูแล้วเหมือนผ่านสงครามมาอย่างโชกโชน ดูดุดันเลือดเย็น