บทที่ 2387

องครักษ์จวนเจ้าเมืองนอนระเนระนาดอยู่บนพื้น

พวกเขาไม่เข้าใจ เพราะอะไรทั้งๆ ที่ตกลงมาในคุกใต้ดินลึกขนาดนี้เหมือนกัน พวกของตนเองล้วนล้มคะมำกันหมด มีคนที่ล้มจนแขนขาหักเลยก็มี แต่พวกของอ๋องเจวี้ยนนั้นกลับร่อนลงมาอย่างมั่นคง ลุกขึ้นยืนกันแล้ว

อ๋องเจวี้ยนกับเหล่าองครักษ์ของเขากระทั่งไม่ให้โอกาสพวกเขาได้พักหายใจเลย ลงมือเข้ามาพร้อมกัน ซัดพวกเขาที่มีตั้งมากมายลงไปจนหมอบกระแตหมด

ตอนนี้ที่นอนอยู่บนพื้นทั้งหมดคือฝั่งพวกเขา ที่ยืนอยู่ล้วนเป็นฝั่งของอ๋องเจวี้ยน

"ท่านอ๋อง ที่นี่"

พวกของชิงอีได้รับคำสั่งจากอ๋องเจวี้ยนก็แยกย้ายกัน ออกไปค้นหากลไก

ตอนแรกยังมีพวกองครักษ์ที่หัวเราะเยาะพวกเขาที่ไม่รู้จักประมาณตน บอกว่าคุกใต้ดินนี้พวกเขาไม่มีวันเปิดได้ ทางที่ดียอมแพ้และสวามิภักดิ์กับเจ้าเมืองอวี๋ดีกว่า

แต่เพียงไม่นาน กลับหากลไกเจอแล้ว?

เซียวหลันยวนเดินเข้าไป มองดูมุมกำแพงมีอะไรอย่างหนึ่งนูนออกมาเล็กน้อย เหมือนจะเป็นข้อบกพร่องเล็กๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างการตีเหล็ก

กำแพงคุกใต้ดินที่เรียบลื่น เพื่อไม่ให้คนที่ตกลงมามีโอกาสปีนขึ้นไป จึงทำไว้ลึกมาก กำแพงเองก็สร้างมาเป็นพิเศษ ข้อบกพร่องเล็กน้อยนี้จึงมองข้ามไปได้ยากมาก

เซียวหลันยวนมองดู

"ท่านอ๋อง นี่เหมือนต้องออกแรงกดลงไปหรือเปล่า?" ชิงอีถาม

เซียวหลันยวนส่ายหัว "ที่ยื่นออกมาก็แค่นิดเดียว ถ้ากดลงไปก็ไม่ได้ทำให้กลไกหมุนสักเท่าไร"

เขารู้สึกว่าไม่เหมือนให้กดลงไป

แต่เศษเหล็กเล็กๆ แค่นี้จะใช้มือจับก็ไม่ได้ ทำได้แค่ใช้นิ้วคีบเท่านั้น

คีบแล้วจะคีบอะไรออกมาได้?

หรือว่าพวกเขาจะหาผิดที่กัน?

"ถ้ากดลงไปไม่ได้ เช่นนั้นก็ดึงออกมาดู"

เซียวหลันยวนกลับเกิดความคิดขึ้นทันที

เขาใช้นิ้วมือคีบจุดที่ยื่นออกมา

แบบนี้ทำได้แค่ใช้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้คีบ ออกแรงได้ลำบาก

แต่นั่นก็สำหรับคนปกติทั่วไป เซียวหลันยวนไม่กังวลเลย เพราะต่อให้ใช้นิ้วคีบแบบนี้ เขาก็ใช้กำลังภายในเพิ่มพละกำลังมหาศาลได้

พอเขาดึงออก

เสียงครืนก็ดังขึ้น