บทที่ 24

"ฟู่จาวหนิงขวางรถม้าของข้า ข้าเองก็อยากจะได้พระชายาคนหนึ่งจริงๆ เห็นว่านางใจกล้าบ้าบิ่น แล้วยังบอกว่ามีวิชาหมอ ก็เลยรับนางไว้"

อ๋องเจวี้ยนสายตาตกอยู่บนกระดาษบนโต๊ะ ตอนที่เขาพูด ในมือก็ยังไม่หยุดเขียนพู่กัน

ลายมือของเขาอ่อนช้อยงดงาม เฉียบขาดเปล่งประกายคม

"หลังจากรับปาก ข้าจึงรู้ว่านางก็คือลูกของตระกูลฟู่ในอดีตครั้งนั้น"

ผู้ดูแลยังไม่ทันตั้งตัวติด "เช่นนั้นท่านอ๋องทำไมจึงยอมรับนางกันเล่า?"

อ๋องเจวี้ยนเผยรอยยิ้มเย็นชา

"เพราะอะไรน่ะหรือ? พวกเขาจนป่านนี้ก็ยังไม่โผล่ออกมา ก่อนหน้าที่จะหาพวกเขาเจอ ข้าจะรีดนาทาเร้นจากตัวลูกสาวพวกเขาเสียก่อนไม่ได้หรือ?"

จะว่าไป ถ้าหากฟู่อวิ๋นชงกับหลินหรงหลันกลับมา แล้วพบว่าลูกสาวพวกเขาแต่งงานกับเขาล่ะก็ ไม่รู้ว่าจะมีปฏิกิริยากันอย่างไร

ตอนนี้พอคิดถึงสถานการณ์ตอนนั้น เขาก็รู้สึกเฝ้ารอขึ้นมา

ผู้ดูแลอ้าปากพงาบ อยากจะพูดว่า เรื่องในตอนนั้นไม่เกี่ยวข้องกับคุณหนูฟู่เลย ตอนนั้นคุณหนูฟู่ก็เป็นแค่เด็กทารกยังไม่ครบขวบปีด้วยซ้ำ นางจะไปรู้เรื่องอะไร?

แต่ตอนนี้เอง อ๋องเจวี้ยนก็ไอขึ้นอย่างรุนแรง

ยิ่งไปกว่านั้นยังไอจนกระอักเลือดอีก

"ท่านอ๋อง!"

ชิงอีกลับมาพอเห็นสถานการณ์ก็ตกใจหน้าเปลี่ยนสี "รออีกไม่ได้แล้ว ต้องไปเชิญหมอเทวดาหลี่มาทันที!"

...

ฟู่จาวหนิงผล็อยหลับไปในรถม้าที่โยกเขย่าอย่างรุนแรง

เมื่อวานนี้เหนื่อยเหลือเกิน ใช้สมาธิไปมากด้วย เมื่อคืนก็ยังไม่ได้หลับให้ดี แล้วจากนี้ยังต้องขึ้นภูเขาอีก นางจึงต้องรีบทำเวลาพักผ่อนเสียหน่อย

ในขบวดของพวกเขาตอนที่ออกจากประตูเมือง มีคนไม่น้อยที่แอบตามมา

หลังจากออกประตูเมืองเร่งทำเวลาประมาณครึ่งชั่วยาม ในที่สุดก็มองเห็นเขาจันทร์ลับฟ้า

รองขุนพลหลิวมองป่าเขา ยกมือทำสัญญาณให้หยุดรถ