บทที่ 2408

เซียวหลันยวนถามเจ้าอารามโยวชิงแบบนี้ก็ไม่ได้แปลกอะไร เพราะเจ้าอารามโยวชิงดูคุ้นเคยกับที่นี่มาก อย่างน้อยก็ไม่ได้รู้สึกแปลกหน้าเหมือนเพิ่งมาครั้งแรก

"ยังขอรับ"

เจ้าอารามโยวชิงกลับส่ายหัว "ไม่เคยมา แต่ก็ค้นคว้าประวัติศาสตร์ทั้งทางการและไม่เป็นทางการ หนังสือที่สืบทอดมาในตระกูล ก็พลิกอ่านจนแทบจะเปื่อยหมดแล้ว"

เซียวหลันยวนไม่เคยเห็นหนังสือเล่มนั้น

ดังนั้น สายเลือดราชครู ก็น่าจะไม่เปิดเผยความลับทั้งหมดต่อราชวงศ์โดยสิ้นเชิง เพื่อรักษาสถานะของตระกูลตนเองเอาไว้

ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าอารามอยู่กับเขามานานหลายปี เขาก็ยากที่จะไว้วางใจราชครูแบบนี้

เจ้าอารามโยวชิง เหมือนรู้ว่าเขากำลังคิดอะไร เขายิ้มๆ จากนั้นก็มองเซียวหลันยวนอย่างตั้งใจ

"อายวน อันที่จริง ข้าแค่ต้องการให้เรามีความไว้วางใจกันและกันมากกว่าราชวงศ์ตงฉิงกับสายเลือดราชครูในอดีต และเต็มใจที่จะพึ่งพากันมากขึ้น จึงอยู่เคียงข้างเจ้าจนเติบใหญ่ที่อารามโยวชิง"

เซียวหลันยวนตะลึงเล็กน้อย

"ไม่เช่นนั้น เจ้าคิดว่าทำไมข้าต้องอยู่แต่ในยอดเขาโยวชิงล่ะ? ในฐานะสายเลือดราชครู นอกจากเรียนรู้กับฝึกฝนการสังเกตดาวบนเขาแล้ว ยังต้องท่องไปทั่วทั้งแดนด้วย ไปดูทัศนียภาพที่แตกต่าง แต่เวลาที่ออกไปข้างนอกของข้าก็น้อยมาก ได้แต่เก็บตัวอยู่ในยอดเขาโยวชิง"

เจ้าอารามโยวชิงหัวเราะเบาๆ เห็นสภาพนี้ของเขา ก็เอ่ยต่อว่า "ข้ารู้ ว่าเจ้าไม่พอใจข้าเพราะก่อนหน้านี้ที่ข้าเคยจะโน้มน้าวให้เจ้าแต่งงานกับฝูอวิ้น ให้ทอดทิ้งจาวหนิง แต่ข้าก็หวังดีกับเจ้าและตงฉิงอย่างใจจริงนะ"

เขาหันกลับไปมองตำแหน่งที่พวกฟู่จาวหนิงยืนอยู่อีกครั้ง

มองผ่านค่ายกลออกไปแบบนี้ ภาพคนที่เห็นก็เลือนรางและบิดเบี้ยว ทำได้แค่พิจารณาจากสีเสื้อผ้า มองเห็นไม่ชัดเอาเสียเลย

"พวกเจ้าไม่เชื่อข้า ข้าไม่ได้ไม่พอใจอะไรฟู่จาวหนิงเลย กระทั่งข้ายังรู้สึกว่านางยอดเยี่ยมมากอีกด้วย"

แต่ว่า ตอนนั้นผลลัพธ์ที่เขาทำนายออกมาคือ นางไม่เหมาะสมกับเซียวหลันยวน ถ้าทั้งสองคนฝืนอยู่ด้วยกัน เป็นไปได้มากที่จะส่งผลกระทบกับโชคชะตาของเซียวหลันยวน

สำหรับฟู่จาวหนิงแล้ว หากแต่งงานกับคนที่ไม่ดี นางก็จะทุกข์ทรมานมากเช่นกัน

ยิ่งไปกว่านั้น สำหรับตงฉิงแล้วก็ไม่มีประโยชน์อะไรอีกด้วย

ดังนั้นนางจึงอยากจะแยกพวกเขาออกจากกัน