บทที่ 2422

ฟู่จาวหนิงยิ่งพลิกอ่านก็ยิ่งตกตะลึง นี่เป็นบันทึกลายมือของอาจารย์เลย

แต่ว่า อาจารย์ยังคงใช้ความเคยชินทางนี้ จัดการย่อวิชาแพทย์ยุคปัจจุบันลงมา แล้วเขียนตำราแพทย์เล่นนี้ขึ้น

ลายมือเป็นของอาจารย์แน่ นางไม่มีทางจำผิด

นางวางตำราแพทย์เล่มนี้ลง จากนั้นก็หยิบเล่มที่สองขึ้นมา

เล่มนี้ก็ยังเป็นลายมืออาจารย์ แต่ข้างบนเขียนตำรับยาไว้บางส่วน ฟู่จาวหนิงพอเห็นก็รู้ ว่าอาจารย์จะคัดตำรับยาที่ตนเองจำได้ลงมา

ดังนั้น เป็นอาจารย์ที่ข้ามเวลามาที่นี่ หรือว่าเดิมทีก็เป็นท่านอาเล็กของตระกูลถังอยู่แล้วกันนะ?

แต่ทำไมเขาถึงมาที่ตงฉิงล่ะ?

ฟู่จาวหนิงพลิกรื้อดูตำราแพทย์ต่อ ด้านล่างนางยังเห็นบันทึกของตนเองเล่มหนึ่งอีกด้วย!

เป็นของนางเลย!

บันทึกเล่มนี้พอพลิกถึงด้านหลังยังมีสัญลักษณ์อักษร "หนิง" อยู่ ตอนนั้นนางยังจงใจวาดมีดผ่าตัดเล่มเล็กไว้เล่มหนึ่งด้วย

บันทึกเล่มนี้เป็นสิ่งที่นางบันทึกไว้ตอนที่ยังเรียนอยู่ช่วงปีนั้น ต่อมาพอเรียนจบก็ส่งต่อให้กับรุ่นน้องหญิงคนหนึ่ง รุ่นน้องคนนั้นบอกว่า ถ้าหากเธอเรียนจบก็จะส่งบันทึกนี้ให้กับคณะต่อ ตอนนั้นนางเองก็เห็นด้วย

แต่ตอนนี้ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?

พวกเสี่ยวเยว่เปิดลังอีกหลายใบ ล้วนเป็นพวกสมบัติล้ำค่าทั้งสิ้น แต่พวกนางเห็นฟู่จาวหนิงกำลังตั้งใจดูตำราแพทย์ จึงไม่กล้ารบกวนนาง

ตำราแพทย์หลายเล่มนี้ฟู่จาวหนิงขอเก็บแยกไว้ต่างหาก และที่เหลืออยู่ก็ล้วนเป็นตำราแพทย์ แต่น่าจะเป็นของยุคโบราณ

"พระชายา ที่นี่ยังมีจดหมายอีกสองสามฉบับด้วยเจ้าค่ะ" เฝิ่นซิงจึงอุ้มตลับไม้ใบหนึ่งเข้ามา

ฟู่จาวหนิงพลิกๆ ดู "น่าจะเป็นขององค์รัชทายาทหญิงในตอนนั้น ถึงเวลาค่อยให้ท่านอ๋องดูแล้วกัน"

นางยังไม่อ่านจดหมายพวกนี้แล้วกัน

นางเงยหน้าขึ้นมา ทุกคนเปิดลังออกมาหมดแล้ว แค่เหลือบมองก็แสบตาได้เลยจริงๆ มีแต่ลังใหญ่ที่เต็มไปด้วยเครื่องเพชรพลอย และยังมีภาพวาดอยู่บางส่วนด้วย

ผ้าแพรพรรณที่เปล่งประกายระยิบระยับ แค่วางเป็นพับก็สวยงามมากพอแล้ว และจินตนาการไม่ออกเลยถ้าเอามาทำชุดกระโปรงจะสวยงามแค่ไหน

"พระชายา วันนี้พวกเราเห็นว่าด้านนอกยังมีหินกับหยกแปลกๆ อยู่มากมาย เพียงแต่หิมะด้านนอกตกหนักเกินไป รอให้ฟ้าใสก่อน พอทั้งหมดปรากฏออกมา ตำหนักฝูกวงก็ไม่รู้ว่าจะสวยงามเจิดจ้าเพียงใด"