บทที่ 2459

เสี่ยวเยว่มองออก หงจั๋วสู้ไปด้วย พลางขยับตัวไปทางฟู่จาวหนิง

ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่ทำให้นางยิ่งตกตะลึงก็คือ เมื่อครู่ทั้งที่สาดผงพิษไปแล้ว บนตัวหงจั๋วจะต้องมีติดอยู่บ้างบางส่วน แต่ว่าตอนนี้หงจั๋วยังคงไม่มีอาการติดพิษเลยแม้แต่น้อย

หงจั๋วยังคงสู้ได้อย่างสบายๆ

ก่อนหน้านี้นางกับเฝิ่นซิงกินยาถอนพิษในตำหนักไปแล้ว แต่หงจั๋วยังไม่ได้กิน แล้วทำไมหงจั๋วถึงไม่กลัวพิษของพระชายาเลย?

ฟู่จาวหนิงเองก็มองออกแล้ว

พอเห็นเช่นนี้ นางก็ยืนยันว่าคนผู้นี้ไม่ใช่หงจั๋ว

"เจ้าเป็นใครกัน?" นางเอ่ยถามเสียงขรึม

คนผู้นี้ไม่กลัวยาพิษ น่าจะเป็นพวกที่เชี่ยวชาญด้านพิษ

เช่นนั้น คำถามนี้ของนางก็เกินความจำเป็นไปหน่อย

ไม่รอให้อีกฝ่ายตอบกลับ นางก็เสริมมาอีกคำทันที "คนของลัทธิเทพทำลายล้างกระมัง?"

พวกของเสี่ยวเยว่พอได้ยินคำว่าลัทธิเทพทำลายล้าง ก็ยกระดับการป้องกันขึ้นมาสูงสุด

เฝิ่นซิงรีบร้อนเข้ามาขวางอยู่ด้านหน้าฟู่จาวหนิง

"พระชายา ท่านออกจากตรงนี้ไปก่อน"

ฟู่จาวหนิงแค่ถอยออกมาสองก้าว ไม่ได้ออกไปไหน

"ไม่ต้องไว้ชีวิต สังหารทิ้งได้เลย"

นางเองก็มองออก เสี่ยวเยว่กับองครักษ์ลับยังดูพะว้าพะวังอยู่ ไม่รู้ว่าเพราะอีกฝ่ายตอนนี้สวมรอยเป็นหงจั๋ว ทำให้พวกเขาไม่อาจลงมือฆ่าอย่างเด็ดขาดได้ หรือเพราะว่าวิทยายุทธ์ของอีกฝ่ายสูงกว่าพวกเขามาก

"หงจั๋ว" พอได้ยินคำนี้ของฟู่จาวหนิง ก็หัวเราะออกมาแล้ว

"ล้วนพูดกันว่าพระชายากล้าหาญเกินใคร และมีเด็ดเดี่ยวมาก ดังนั้นอ๋องเจวี้ยนจึงได้รักและมีนางเพียงคนเดียว ตอนนี้ดูท่าจะไม่ผิดเลยจริงๆ"

เขาสะบัดแขนเสื้อไปทางใบหน้าของเสี่ยวเยว่ ขณะเดียวกันก็พูดต่อว่า "เห็นหน้าสาวใช้คนสนิทของตนเองแล้ว แต่ยังสั่งฆ่าได้อย่างเลือดเย็นเพียงนี้ พระชายาอ๋องเจวี้ยน ช่างใจดำเสียเหลือเกิน"

"ก็แค่วิชาลวงตาเท่านั้น"

ฟู่จาวหนิงร้องเชอะเย็นชา "ลัทธิเทพทำลายล้างก็มีกันแต่พวกงูพวกหนูตัวเหม็นจริงๆ ถ้าไม่ใช่ยาพิษ ก็เอาแต่หดหัวหดหาง ไม่กล้าเผยโฉมหน้าจริงให้ใครเห็น"