บทที่ 2486

ไม่ว่าเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างจะใช่หรือไม่ใช่ผู้รับใช้เทพเหยี่ยวก่อนหน้านี้หรือไม่ อย่างน้อยตอนนี้ก็เป็นการเตือนเซียวหลันยวนกับคนอื่นๆ แล้วว่า บุคคลผู้นี้อาจจะเป็นผู้ที่ร้อยพิษมิกล้ำกราย

"พี่เขย พวกเราได้ของสิ่งนี้มา"

ฟู่จาวเฟยเอาไม้ที่ขูดออกมาส่งให้เซียวหลันยวน "แต่ไม่รู้ว่ามันเป็นอะไร"

เซียวหลันยวนเอาไม้สองสามชิ้นนั้นส่งให้จางลี่เฉิง "ใต้เท้าจางรู้จักไม้พวกนี้ไหม?"

จางลี่เฉิงรับไป มองดูอย่างละเอียด แล้วลองดมดู

เขารู้จักจริงๆ!

หลังจากดมกลิ่นไม้นี้ สีหน้าจางลี่เฉิงก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย จากนั้นก็สงสัยขึ้นมา

"ไม้ชนิดนี้ขึ้นอยู่ในหุบเขาแห่งหนึ่งบนเขาจำนงเทพ หาค่อนข้างยาก แต่ก็ยังมีอยู่" เขาลังเลไปครู่หนึ่ง แล้วจึงเอ่ยต่อว่า "แต่ไม้ชนิดนี้ จากที่ข้าเข้าใจมาก่อนหน้า ประโยชน์ของมันออกจะดูน่าอายหน่อย คือเมื่อนำมาแช่แล้วตากแห้ง จะส่งกลิ่นที่ทำให้คนรู้สึกเร้าอารมณ์ขึ้นมา"

พวกของเซียวหลันยวนพอได้ฟัง ก็เข้าใจขึ้นมาแล้ว

น่าจะเป็นยาที่ทำให้คนลุ่มหลงมัวเมากันนั่นล่ะ

ฟู่จาวเฟยอายุยังน้อย พอได้ยินแล้วก็อดหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาไม่ได้

แล้วเขายังดมมันอยู่ตั้งนาน! ยิ่งไปกว่านั้นเขายังรู้สึกว่ากลิ่นนี้น่าดมอีกด้วย!

ยังดีที่ไม่ได้บอกเรื่องนี้กับพวกพี่เขย ไม่งั้นไม่รู้พวกเขาจะขำตัวเขาไหม

"ถ้าหากมีประโยชน์แบบนี้ แล้วพวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องลักลอบขนเข้าไปเลยนี่"

จงเจี้ยนรู้สึกแปลกๆ

ลัทธิเทพทำลายล้างเดิมทีก็ถนัดการใช้ยาพิษต่างๆ อยู่แล้ว พวกเขาใช้ยาแบบนี้ จากที่คนอื่นเห็นก็ไม่มีอะไรผิดปกติ นี่ยังคิดว่าพวกเขามีชื่อเสียงอะไรเหลืออยู่อีกหรือไรกัน?

"เช่นนั้นก็อธิบายได้แค่ว่า ไม้ชนิดนี้ พวกเขาต้องการนำไปใช้ในสถานที่ที่ไม่เหมาะสมแน่นอน ขนาดที่ว่าหลังจากนี้เหล่าสาวกลัทธิเทพทำลายล้างอาจจะเอาไปใช้โดยไม่ตั้งใจด้วยซ้ำ"

ถังอู๋เจวี้ยนบอก "น่าจะอยากปิดบังกระทั่งสาวกของตนเอง ถึงได้ต้องทำตัวลับๆ ล่อๆ"