บทที่ 2509

คนตระกูลถังเหล่านี้ พอเลิกแขนเสื้อขึ้น บนแขนก็ล้วนเป็นเช่นนี้

มีคนกระทั่งหนักหน่อย ผิวหนังเน่าเปื่อยไปแล้ว ต่อให้พันผ้าไว้ ก็ยังมีน้ำหนองซึมออกมา

มีคนถึงกับร้องไห้พูดว่า "เจ้าพวกนี้อยู่ในร่างกาย ไม่ว่าจะทำให้อาเจียนยังไง กรอกยาน้ำลงไปยังไง ก็สำรอกออกมาไม่ได้ ทั้งที่เห็นมันคลานอยู่ในส่วนต่างๆ ของร่างกายแท้ๆ แต่จะทำยังไงก็ขุดมันออกมาไม่ได้"

พวกเขาพูดพลางตัวสั่นระริกขึ้นมา คิดถึงเรื่องที่คนในตระกูลเคยทำแบบนี้มาก่อน สถานการณ์ตอนนั้นทำให้พวกเขาแค่นึกถึงก็ล้วนเก็บไปฝันร้ายกันเลยทีเดียว

"ข้ามีพี่คนนึง เขาอยากลองดูว่าจะดึงแมลงกู่นี่ออกมาได้หรือไม่ แต่ไม่ว่าจะขุดจะล้วงยังไงก็ล้วงไม่ถึง ที่ที่เห็นว่ามันอยู่ที่แขนนี่เอง พอใช้เชือกพันหัวท้ายท่อนแขนไว้จนแน่น ก็ยังขังหนอนกู่พวกนี้ไว้ตรงกลางไม่ได้ พอใช้มีดคว้านลงไป พวกมันก็มุดเข้ากระดูกไปในพริบตา ความเจ็บปวดที่มุดเข้ากระดูกนั้น ใครก็ทานทนไว้ไม่ได้"

"พอคว้านลงไปอีกก็ยังไม่เจอ แต่ก็ยังอยากจะคว้านต่อลงไปอย่างประหลาด จนกระทั่ง... ท่อนแขนทั้งท่อนพังยับเยิน หนอนกู่ก็เจาะเข้าไปยังตำแหน่งหัวใจ กัดคนจนตาย ความตายนั้นเป็นการตายที่หัวใจถูกกัดกิน เป็นความตายที่เจ็บปวดแสนสาหัส"

คนตระกูลถังเหล่านี้ตาแดงก่ำกันหมด

มีคนไม่น้อยกระทั่งสั่นพังพาบไปทั้งตัว หน้าถอดสี

พวกเขาดูสิ้นหวังกันสุดๆ

"พวกเราอันที่จริงก็เคยรับการอบรมจากตระกูลมา ว่าต้องจำไว้ตลอดว่าตนเองเป็นคนตระกูลถัง แม้ตอนนั้นอาจารย์จะแยกตัวออกจากตระกูลถัง แต่แค่เพราะแนวคิดบางอย่างไม่ตรงกันเท่านั้น ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ยอมรับสำนักอีกแล้ว"

ชายหนุ่มที่อายุมากหน่อยคนหนึ่งตาแดงก่ำ เขามองมาทางถังอู๋เจวี้ยน

"พวกเราเองก็รู้ ว่าต้องปฏิบัติตามคำสั่งผู้นำตระกูลถัง แต่ตอนนี้พวกเราจำใจต้องทำ"

เขาพูดจบ ก็กำดาบไว้แน่น

คนอื่นเองก็เช่นกัน

พวกเขากำดาบแน่นอีกครั้ง ชี้ดาบมาทางพวกถังอู๋เจวี้ยน

แต่เพียงไม่นาน ก็หันปลายดาบชี้ไปทางเซียวหลันยวน

ถังอู๋เจวี้ยนถึงอย่างไรก็เป็นผู้นำตระกูลถัง

ถ้าต้องสู้จริงๆ พวกเขาก็จะทำตามคำสั่งเจ้าลัทธิ ที่ให้สังหารพวกอ๋องเจวี้ยน

"คำสั่งเจ้าลัทธิ ขอแค่เด็ดหัวอ๋องเจวี้ยนลงมาได้ ก็จะพิจารณาเก็บแมลงกู่ในตัวพวกเรากลับไป" พวกเขาเอ่ยขึ้น

พวกของสืออีกับชิงอีกก็เดือดดาลขึ้นมาแล้ว