บทที่ 2518

ผู้คุมกฎจูตายแล้ว

ลูกน้องเหล่านั้นของเขาได้รับผลกระทบหนักมาก และหมดสิ้นเจตจำนงที่จะต่อต้าน

พวกเขาสู้ไปด้วยพลางถอยหนี

เซียวหลันยวนพาคนทั้งหมดรุกคืบเข้าไป

พวกของจงเจี้ยนที่อยู่ด้านหลังเองก็ประหัตประหารเข้ามาแล้ว

ท้ายสุดจึงถอยมาถึงตำหนักหลัก

นี่คือตำหนักบรรทมของเจ้าลัทธิ

"เจ้าลัทธิล่ะ?"

มีสาวกคนหนึ่งตอนนี้คิดถึงเจ้าลัทธิกับผู้คุมกฎถูขึ้นมา จะปล่อยให้พวกเขาตั้งเยอะขนาดนี้ตายไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้สิ จะไม่ยอมออกมาต่อสู้กับศัตรูเลยหรือ

แต่ว่า สิ่งที่ตอบพวกเขาคือตำหนักหลักที่เงียบงัน

พวกของฟู่จาวเฟยบุกขึ้นมาอีกครั้ง จัดการสาวกที่เหลืออยู่ท้ายสุดทิ้งไป

ตอนนี้ตรงหน้าคือตำหนักบรรทมที่เงียบสงัด

นอกเหนือจากนี้ ก็คือลมหายใจของพวกเขาหลายคน

ใกล้จะกลางวันแล้ว ฟ้าสว่างเต็มที่ แสงดะวันส่องลอดเข้าไปในประตูใหญ่ตำหนักบรรทม ส่งกระทบกับพรมที่ทอด้วยไหมทองด้านใน ดูหรูหราสง่างามมาก

สือลิ่วอดพูดออกมาคำหนึ่งไม่ได้ "เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างเองก็รู้จักใช้ชีวิตจริงๆ"

นี่ยกตัวเองขึ้นมาเป็นจักรพรรดิแล้วรึไงนะ?

ทั้งที่เป็นกลุ่มสำนักที่เอาแต่หลอกลวงต้มตุ๋น ใช้พิษใช้กำลังทำร้ายผู้คน เป็นพวกชั้นต่ำที่ใครก็ไม่ยอมรับแท้ๆ แต่กลับคิดว่าเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่พิชิตดินแดนมามากมายอย่างนั้นหรือ?

จักรพรรดิยังต้องกังวลเป็นห่วงเป็นใยบ้านเมือง แต่คนของลัทธิเทพทำลายล้างเอาแต่ช่วงชิงสิ่งของเสวยสุขส่วนตัว คู่ควรกับตำหนักที่ยิ่งใหญ่แบบนี้หรือ?

ไม่กลัวความหรูหราโอ่อ่าแบบนี้จะทับขยี้พวกเขารึไงกัน

"ท่านอ๋อง พวกเราเข้าไปดูไหม?" ชิงอีถาม

เซียวหลันยวนยกมือขึ้น ไม่พูดอะไร