บทที่ 2523

เซียวหลันยวนคือพี่เขยของฟู่จาวเฟย ดังนั้นถ้าเขาถูกฝังอยู่ในซากปรักหักพังจริง ฟู่จาวเฟยก็ต้องเสียใจร้อนรนอยู่ที่นี่

ฟู่จาวเฟยคิดๆ แล้วก็จริงอยู่

แต่เขาก็เป็นห่วงพี่เขยมาก "พี่เขย งั้นท่านต้องระวังตัวด้วย"

"อืม"

เซียวหลันยวนไม่มีชักช้า พาจงเจี้ยนกับองครักษ์หลายคนใช้วิชาตัวเบาบินทะยานตรงไปทางเนินสูงชันนั้นทันที

"มาเถอะ หาอะไรมาขุดซากปรักหักพังหน่อย ต้องทำให้สมจริงหน่อย อย่าพูดอะไรเหลวไหล"

ถังอู๋เจวี้ยนพาคนทั้งหมดเริ่มขุดซากปรักหักพังทันที

ถึงยังไงพวกเขาก็ไม่ได้ขุดเปล่าๆ ใครจะรู้ว่าในนี้ยังมีอะไรที่พอจะกู้คืนมาได้อีกบ้าง

อย่างเช่นพวกของโบราณบางส่วนที่เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างยึดมาจากเมืองอวิ๋นจิงอะไรเทือกนั้น พวกนั้นเป็นสิ่งของในรูปแบบของตงฉิง พวกเขาตอนนี้ยังต้องการอยู่มาก

"พี่เขย! ท่านอย่าทำให้ข้าตกใจสิ พี่เขย!"

ฟู่จาวเฟยร้องเสียงหลงพุ่งตัวเข้าไป ดูแล้วเหมือนเขาจะคลั่งขึ้นจริงๆ คิดจะเข้าไปขุดซากปรักหักพังเหล่านี้

ถังอู๋เจวี้ยน "..."

ดูจะแสดงเกินจริงไปหน่อยไหม เกินไปหน่อยนะ

แต่พอคิดแล้วคนที่เข้ามาตรวจสอบก็น่าจะแค่มองดูคร่าวๆ เท่านั้น คงไม่ได้ลงรายละเอียดการแสดงของแต่ละคน น่าจะพอหลอกผ่านไปได้

แล้วก็ตามคาด ในตอนที่พวกเขาขุด ก็มีคนแฉลบตัวเข้ามา มองดูที่นี่อยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็รีบกลับไปรายงานเจ้าลัทธิ

ที่เปิดกลไก เพราะพวกเขารู้ว่ามีคนเข้าไปในตำหนักหลัก จำนวนคนก็พอจะระบุได้ แต่กลับไม่รู้ว่าคนที่เข้าไปข้างในเป็นใครกันแน่ ดังนั้นพวกเขาจึงต้องเข้ามาดูหน่อย

"ดีจริงๆ เจ้าลัทธิวางแผนได้ไร้ที่ติจริงๆ พอลองคิดดูแล้วก็ใช่ มาถึงประตูตำหนักบรรทมของเจ้าลัทธิแล้ว อ๋องเจวี้ยนจะยังทนอยู่แล้วไม่เข้าไปด้วยตนเองได้ยังไง?"

"รีบไปแจ้งกับเจ้าลัทธิเร็ว ตอนนี้ยืนยันได้แล้วว่าอ๋องเจวี้ยนถูกฝังอยู่ในซากปรักหักพัง เขาต้องอยู่ในสถานการณ์ร้ายมากกว่าดีแน่ ต่อให้จะดวงแข็ง ถูกขุดออกมาแล้วยังมีลมหายใจอยู่ แต่ก็ต้องเจ็บหนักแน่นอน หลังจากนี้จะดีขึ้นหรือเปล่าก็ยังบอกยาก"

"ใช่ๆๆ ถึงยังไงเขาก็ไม่มีพลังคุกคามกับลัทธิเทพทำลายล้างอีกแล้ว"