บทที่ 2526

ผู้คุมกฎถูตอนนี้ในใจมีแค่ความคิดเดียว...

จบเห่แล้ว!

กลไกแบบนั้นที่เจ้าลัทธิวางไว้ ลงทุนลงแรงไปตั้งมากขนาดนั้น กลับไม่ทำให้อ๋องเจวี้ยนบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย!

ตอนนี้อ๋องเจวี้ยนยังไล่ตามาอีก เจ้าลัทธิหนีไปได้ แต่พวกเขาที่เหลืออยู่เหล่านี้ ใช่คู่มือของอ๋องเจวี้ยนเสียที่ไหนกัน?

ถ้าตอนนี้ไม่หนี แล้วต้องรอถึงตอนไหน!

"ผู้คุมกฎ..."

สาวกที่อยู่ด้านหลังตะโกนเรียกเขาออกมาอย่างตกตะลึงหวาดกลัว

ผู้คุมกฎถูกัดฟัน อยากจะจัดการอีกฝ่ายให้ตายๆ ไปเสียจริงๆ

ตอนนี้ยังมาตะโกนเรียกหาเขาอีก ไม่ใช่ทำให้อ๋องเจวี้ยนรู้ตัวตนฐานะของเขาในลัทธิ จนไม่มีทางปล่อยเขาไปได้ไม่ใช่หรือไรกัน?

แล้วก็ตามคาด เขาได้ยินเสียงโจมตีแหวกอากาศเสียงหนึ่งมาทางด้านหลัง

ผู้คุมกฎแอบร้องในใจว่าแย่แล้ว ฉากหลบออกข้างๆ ฉับพลัน

มีอาวุธคมกริบบางอย่างแฉลบผ่านท่อนแขนเขาไป และแขนเสื้อเขาก็ถูกถากจนขาดเป็นทางยาว บริเวณท่อนแขนตรงนั้นแสบร้อนขึ้นมา ไม่รู้ว่าบาดเจ็บหรือเปล่า เพราะผู้คุมกฎถูตอนนี้ไม่มีกล้าจะหยุดลงมาเลย

ต่อให้แค่ก้มหน้าลงมาตรวจสอบแขนของตนเองก็ยังไม่กล้า เขาวิ่งให้เร็วขึ้นไปอีก

ไม่เคยใช้วิชาตัวเบาถึงระดับนี้มาก่อนเลย

เขาได้ยินเสียงอาวุธปะทะกันจากทางด้านหลัง และยังได้ยินเสียงคนกรีดร้องด้วย

ไม่ต้องสืบ เขารู้ว่าคนที่กรีดร้องขึ้นมาคือลูกน้องของตนเอง

ก่อนหน้านี้พวกเขายังเคยจินตนาการว่า ต่อให้อ๋องเจวี้ยนมีวรยุทธ์สูงส่ง แต่ก็มีแค่เขาที่เก่งกาจ ลูกน้องเหล่านั้นของเขา คงไม่ได้มีวรยุทธ์เก่งกาจทุกคนกระมัง?

แต่ตอนนี้พอเห็นพวกเขาบุกสังหารรวดเข้ามาถึงสามตำหนัก แล้วยังไล่ตามมาได้อีก โดยไม่มีการบาดเจ็บล้มตายเลย ผู้คุมกฎถูจึงรู้ว่า ต่อให้ลูกน้องเหล่านั้นของอ๋องเจวี้ยน วิชายุทธ์ก็ยังเก่งกาจกว่าสาวกลัทธิเทพทำลายล้างอยู่ดี

"ท่านอ๋อง ไล่ตามไหม?" จงเจี้ยนถามขึ้นมา

"ไปสั่งการเสีย ให้คนทั้งหมดตรงไปที่เมืองหลี"