บทที่ 2532

ฟู่จาวหนิงไม่สนใจว่าซืออวี๋ชิงจวินจะเตรียมอะไรอยู่

นางสนใจแค่ตัวเองก็พอ

แต่ว่า นางก็ส่งไป๋หู่ออกไปสำรวจทาง และสืบหาร่องรอยของพวกเซียวหลันยวนก่อน

ส่วนนางก็นำยาที่รวบรวมมาอย่างยากลำบากในช่วงเดือนกว่านี้ พร้อมด้วยองครักษ์สามสิบหกนาย รีบเดินทางไปที่เมืองหลี

เสี่ยวเยว่แน่นอนว่าต้องตามนางมาด้วย

หงจั๋วเฝิ่นซิงเองก็พยายามจนได้ติดตามฟู่จาวหนิงออกมา

เพราะทุกคนล้วนรู้สึกว่า ฟู่จาวหนิงท้องโตขนาดนี้แล้ว ถ้าออกจากบ้าน ข้างกายมีแต่องครักษ์ผู้ชายมันก็ไม่สะดวกเอามากๆ จริงๆ

และถ้ามีแค่เสี่ยวเยว่คนเดียว ก็เกรงว่าจะดูแลได้ไม่ทั่วถึง

ดังนั้น หงจั๋วกับเฝิ่นซิงจึงตามมาด้วย

ถ้าไม่ใช่ว่าฟู่จาวหนิงไม่เห็นด้วย เสิ่นเชี่ยวเองก็จะตามมาอีกคน

คลังสกัดยาของฟู่จาวหนิงอันที่จริงก็มีของใช้สำหรับเตรียมคลอดไว้ไม่น้อยแล้ว

รถม้าเองก็ผ่านการตัดแปลงอย่างละเอียดโดยฟู่จิ้นเชินและเสิ่นเสวียน ทำให้เลี่ยงการกระเทือนได้มาก ยิ่งไปกว่านั้นด้านในยังปูเอาไว้อย่างนุ่มนวล วางเบาะเอาไว้อีกพอควร กลัวฟู่จาวหนิงจะนั่งไม่สบาย

แต่ไม่ว่าจะดัดแปลงอย่างไร ฟู่จาวหนิงออกมาครั้งนี้ก็ไม่ใช่ออกมาเที่ยว ความเร็วจึงไม่มีทางช้าได้เลย ดังนั้นจะอย่างไรก็สบายขึ้นมาไม่ได้

ยังดีที่ฟู่จาวหนิงมีคลังสกัดยา ตอนที่ทุกคนพักผ่อนนางก็จะหาโอกาสเข้าไปในห้องเภสัช เพื่อจัดการตรวจครรภ์ให้ตนเองอยู่ทุกวัน

ระหว่างทางนี้ เด็กในท้องก็ไม่ดื้อไม่ซน ไม่สร้างความยุ่งยากให้นางเลยแม้แต่น้อย

"ลูกๆ นี่น่ารักจริงๆ"

ฟู่จาวหนิงลูบท้องเบาๆ

แม้ครั้งนี้นางจะไม่มีกะจิตกะใจชมทิวทัศน์ แต่ตงฉิงก็งดงามเหลือเกิน ขณะที่รถม้าเคลื่อนผ่าน แค่เลิกม่านก็เห็นได้กับทิวทัศน์งดงามทันที

ตอนนี้เข้าฤดูใบไม้ผลิแล้ว ทุกหนแห่งล้วนเบ่งบานด้วยดอกไม้ สีสันสดใสหลากสี งามจนบรรยายไม่ถูก

หลังจากที่หิมะละลาย ทุกหนแห่งก็ล้วนเต็มไปด้วยพลังชีวิต

และไม่รู้ว่าเป็นเพราะพวกเขามาที่ตงฉิงหรือเปล่า แผ่นดินผืนนี้ก็เหมือนมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกพอควร