บทที่ 2555

ซืออวี๋ชิงจวินตอนนี้หยิบถุงลูกปัดของเขาออกมา เริ่มคำนวณโชคชะตาของเจ้าลัทธิเทพทำลายล้าง

จงเจี้ยนกับเหล่าองครักษ์พอเห็นการกระทำของเขาก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เจ้าอารามนี่ช่าง...มีความรับผิดชอบจริงๆ

ไมว่าจะเวลาไหนก็ยังคิดถึงการคำนวณโชคชะตาที่เป็นงานใหญ่ของตนเอง

เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างเองก็ทนทายาดเหลือเกิน

ทั้งที่กระบี่เล่มนั้นแทงเขาจนทะลุแล้ว เลือดเองก็ไหลมาจนเสื้อผ้าเขาแดงฉาน แต่เขากลับยังยืนอยู่ตรงนั้น ยืดตัวตรงแข็งทื่อ ไม่ยอมล้ม

คิดว่าตอนนี้คงมีเพียงความเชื่อมั่นเท่านั้นที่ค้ำจุนร่างเขาไว้: จะล้มไม่ได้ ขอแค่ยังยืนอยู่ เขาก็จะไม่ตาย

ถ้าหากล้มลงไป งั้นเขาก็อาจจะตายไปจริงๆ

คนทั้งหมดล้วนมองดูเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างอย่างเงียบๆ

จนกระทั่ง ซืออวี๋ชิงจวินเปิดตา เอ่ยขึ้นอย่างชัดเจนมาคำหนึ่ง "คำนวณออกมาแล้ว เขาจะตายในวันนี้"

พลานุภาพของคำพูดนี้ยิ่งใหญ่นัก

เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างหงายหลังล้มลงไป

จังหวะที่เขาล้มลง เซียวหลันยวนก็กำด้ามกระบี่ กระชากมันกลับมา

เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างล้มดังตึง ตอนที่กระแทกลงพื้นอย่างหนัก บาดแผลก็มีเลือดไหลออกมาจำนวนมาก

เขาชักกระตุก ดวงตาเบิกกว้าง

"อายวน"

เสียงฟู่จาวหนิงดังลอดเข้ามา

เซียวหลันยวนหันมองไป รีบเข้าไปประคองนางไว้

"เจ้ามาทำไมกัน?"

เขาไม่คิดเลยว่าฟู่จาวหนิงจะมาหาเขาที่นี่

เสี่ยวเยว่ประคองนาง รถม้ายังจอดอยู่ห่างออกไป ที่นี่มีเนินอยู่รถม้าขึ้นมาไม่ได้ ฟู่จาวหนิงถูกเสี่ยวเยว่ประคองเดินขึ้นมา

"ไม่เหนื่อยหรือ?"

"ข้าเองก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็นน่ะ อยากจะรู้ว่าหน้าตาเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างเป็นอย่างไร"

ฟู่จาวหนิงเดิมทีคิดจะพักสักหน่อยแล้วรอพวกเซียวหลันยวนกลับไป แต่นางคิดๆ ดู ก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็นหน้าตาของเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างขึ้นมาจริงๆ