บทที่ 2556

ฟู่จาวหนิงตอนนั้นรู้สึกว่าการสัมภาษณ์นี้อาจารย์ของนางดีที่สุด หลังจากเข้าประตูมาก็ยังโค้งเอวพยักหน้า มีรอยยิ้มทักทายให้

ใครจะคิดว่าอาจารย์คนนั้นจะมองบนใส่นาง จากนั้นก็หน้าบึ้งตึงตลอดเวลา

ระหว่างที่ถามคำถาม อาจารย์คนอื่นกำลังถามคำถามนาง แต่เขาก็ยังคงเหน็บแนมอยู่เป็นระยะ

อย่างเช่นมีอาจารย์ถามนางว่าทั้งที่การผ่าตัดก็ทำได้ดี มีประสบการณ์ทางคลีนิคมามากมาย แต่ทำไมจึงมาเรียนอายุรกรรม

นางยังไม่ทันตอบ อาจารย์คนนั้นก็บอกขึ้นมาว่า...

"ศัลยกรรมและอายุรกรรมเป็นสาขาที่แตกต่างกันมาโดยตลอด แต่ในวงการแพทย์ก็มักจะมีคนที่รู้สึกว่าตนเองมีพรสวรรค์ ยอดเยี่ยมเหนือคนทั่วไป คิดแต่อยากจะก้าวข้ามขอบเขตเพื่อพิสูจน์ตัวเอง โดยไม่รู้เลย ว่าความคิดแบบนี้มันน่าขำ และเป็นการไม่รับผิดชอบต่อคนไข้ด้วย"

ตอนนั้นนางจะเปลี่ยนจากศัลยกรรมมาเรียนอายุรกรรม แต่นางก็เรียนอายุรกรรมได้ดีมากจริงๆ

อันที่จริงการเปลี่ยนจากศัลยกรรมมาเป็นอายุรกรรมก็ไม่ใช่เรื่องที่เห็นได้ยาก กลับกัน หากอายุรกรรมจะเปลี่ยนไปเป็นศัลยกรรม โดยที่ไม่มีประสบการณ์การผ่าตัดเลย นี่ก็ดูไม่น่าเชื่อถือจริงๆ อาจจะต้องเรียนรู้ใหม่ทั้งหมด

แต่ตอนที่นางเรียนทฤษฎีนางก็เรียนได้แน่นมาก ยิ่งไปกว่านั้นเนื่องจากความจำที่น่าตกตะลึงของนาง ตำราแพทย์มากมายถูกนางพลิกอ่านจดจำไว้จนแทบจะเปื่อยยุ่ยหมดแล้ว

นางกระทั่งยังเรียนแพทย์แผนจีนมาแล้ว ยังจะมาแยกศัลยกรรมอายุรกรรมอะไรอีก?

ฟู่จาวหนิงรู้สึกภาคภูมิใจในจุดนี้ของตัวเองมาตลอด และแน่นอนว่านางเข้าใจในความสามารถของตัวนางเองเป็นอย่างดี

ถ้านางทำไม่ได้จริงๆ นางก็จะไม่ดื้อแพ่งฝ่าฟันเข้ามาเลย

ที่จะไปอายุรกรรม ตอนนั้นก็เป็นศาสตราจารย์ของนางที่แนะนำให้นางไป ศาสตราจารย์บอกว่าคนมีพรสวรรค์แบบนางควรจะเรียนให้มากขึ้น และถือเป็นการช่วยเหลือผู้ป่วยไปด้วย

สำหรับตัวนางเองแล้ว ถือว่าเป็นการถูกรีดเค้นจนถึงที่สุด

ถ้าหากไม่เชื่อ ก็สามารถทดสอบและสังเกตนางได้เลย

ตอนนั้นนางไปสัมภาษณ์ ก็ไม่ใช่เพราะจะผ่านด่านนี้หรอกหรือ?

ขั้นตอนต่างๆ ก็ทำมาถึงด่านนี้แล้วแท้ๆ ยังจะมามองบนใส่นางเพื่ออะไร?

ตอนนี้อาจารย์อาจารย์คนนี้ก็คิดจะมาขวางนาง ได้ยินว่าหลังจากสัมภาษณ์จบก็มีอาจารย์สามคนที่เหลือล้วนพอใจในตัวนาง อยากจะให้นางผ่าน แต่อาจารย์คนนี้กลับคัดค้านอย่างเต็มที่

แล้วยังทำให้อาจารย์หลายคนโมโหอีกต่างหาก