บทที่ 2558

เจ้าลัทธิเทพทำลายล้าง ไม่หลงเหลืออยู่อีกต่อไป

เซียวหลันยวนเองก็คิดไม่ถึงจะถามเขาอีกแล้วว่าทำไมถึงดึงดันจะสังหารตนเองให้ได้

แน่นอน เขาเองก็จะไม่ไปถามฟู่จาวหนิงด้วย ว่าทำไมถึงรู้จักเจ้าลัทธิเทพทำลายล้าง

สายตาที่เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างมองจาวหนิง เซียวหลันยวนอันที่จริงก็มองออกอยู่

ดูท่า เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างจะชิงชังสามีภรรยาคู่นี้เท่ากันเลย

ตอนเขายังเล็กก็ลำบากเสียขนาดนั้น ร่างกายผุพังแบบนั้นก็ยังรอดมาได้ เติบโตมาได้ และเพราะความอยากรู้อยากเห็นกับความอยากสำรวจของเขาไม่ได้แรงกล้านัก มีอันตรายอะไรก็จะรีบกำจัดทิ้งไป ไม่ปล่อยให้ความเสี่ยงคงอยู่เพียงเพราะต้องการจะสำรวจเพิ่มเติม

ในที่สุดพอเห็นเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างหายไป ไม่เพียงแค่เซียวหลันยวน อันที่จริงกระทั่งซืออวี๋ชิงจวิน รวมถึงพวกจงเจี้ยนชิงอีก็ถอนใจโล่งออกมา

"ท่านอ๋อง คุณชายใหญ่ถังทางนั้นไม่รู้เป็นอย่างไรบ้าง" จงเจี้ยนเอ่ยขึ้น "ข้าน้อยส่งคนลงไปดูดีไหม?"

"ไม่ต้อง ถังอู๋เจวี้ยนน่าจะรับมือเจ้าลัทธิฝั่งขวาอะไรนั่นไหวอยู่"

เซียวหลันยวนส่ายหัว

"พวกเราไปที่เมืองหลีเถอะ"

ซืออวี๋ชิงจวินเองก็เอ่ยขึ้นทันที "ถูกต้อง ต้องเอาเมืองหลีมาให้ได้ก่อน ตอนนี้ดูแล้ว ด้านในเมืองหลีน่าจะมีคนอยู่ไม่น้อย ยิ่งไปกว่านั้นยังมีอาวุธกันด้วย"

ซืออวี๋ชิงจวินค่อนข้างกังวลกับปืนใหญ่ก่อนหน้านี้

"ถ้าเมืองหลียังมีปืนใหญ่นั่นอยู่ พวกเราต้องควบคุมเอาไว้ก่อนจึงจะถูก"

ฟู่จาวหนิงตอนนี้เองก็คิดเรื่องปืนใหญ่นั่นเช่นกัน

เดิมทีนางคาดเดา ว่ามีคนยุคปัจจุบันสักคนข้ามภพมาที่นี่ จึงจะสามารถสร้างปืนใหญ่ง่ายๆ ขึ้นมาได้

เดิมทีที่นางคิดคือ ในเมืองหลีมีช่างสักคนที่ข้ามภพเข้ามา แต่เมื่อครู่หลังจากเห็นสายตาของเจ้าลัทธิเทพทำลายล้าง นางก็เดาว่า คนที่สร้างปืนใหญ่ง่ายๆ ขึ้นมา ก็น่าจะเป็นตัวเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างเอง

แต่ป้องกันไว้ก่อน หลังจากพวกเขาโจมตีเมืองหลีแล้ว นางยังต้องเตือนเซียวหลันยวนให้เข้าไปถามให้ชัดเจน

คัดออกดูหน่อยว่ายังมีคนที่ทำสิ่งเหล่านี้ได้อีกไหม

ถ้าหากมีจริง คนนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามให้เขาไปที่อื่นเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นถ้าแคว้นเจาหรือต้าชื่อแคว้นหมิ่นได้ทักษะแบบผังนี้ไป หลังจากนี้ตงฉิงจะสกัดกั้นพวกเขาได้อีกหรือ?

ถ้าหากสามแคว้นนั่นต้องการจะแบ่งดินแดนตงฉิง พวกเขาตอนนี้ที่มีคนเท่านี้คงจะป้องกันได้ยาก

แต่ถ้าพวกเขามีอาวุธชนิดนี้ การจะป้องกันบางทีอาจจะได้อยู่