บทที่ 2577

หนึ่งปีต่อมา ทุกด้านของตงฉิงก็เข้าที่เข้าทางแล้ว

และตอนนี้เอง จักรพรรดิและเหล่าขุนนางของแคว้นอื่นจึงเพิ่งได้ยินข่าวที่มากขึ้นของตงฉิง

อันที่จริงครึ่งปีก่อนพวกเขาเองก็ได้ยินมาแล้ว

แต่ตอนนั้นพวกเขาไม่ได้ใส่ใจนัก รู้สึกว่าอ๋องเจวี้ยนเซียวหลันยวนแค่ถูกจักรพรรดิเจาบีบจนไม่มีทางเลือก ดังนั้นจึงต้องหาทางรอดในสถานการณ์สิ้นหวัง

ก่อนหน้านี้แต่ละแคว้นก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้ส่งคนออกไปสำรวจซากปรักหักพังของตงฉิง ซึ่งมีทั้งที่หาไม่พบ มีทั้งหาพบบ้างบางส่วน จากนั้นก็ได้พบว่ามันเป็นเมืองร้างที่ "ตาย" ไปในกระแสประวัติศาสตร์แล้ว

ต้องใช้แรงคนและทรัพยากรมหาศาลเลยทีเดียว แล้วพวกเขาเองก็มีแผ่นดินของตนเองอยู่แล้ว จึงไม่ได้ไปทุ่มเทเสาะหาต่อเท่าไรนัก

ดังนั้นในใจคนมากมาย ตงฉิงก็เป็นเช่นนั้น เจอกับซากปรักหักพังแล้วทำไมล่ะ? เมื่อไม่มีคน ทั้งหมดก็สูญเปล่า

จะให้พวกเขาส่งคนมากมายเข้ามา ก็น่าจะต้องเหน็ดเหนื่อยทั้งกายใจ ไม่รู้ว่าจะต้องลงทุนเงินทองอีกเท่าไรจึงจะสร้างให้ดีขึ้นได้

ทุกคนแม้จะสนใจต่อทรัพยากรที่อุดมสมบูรณ์ในอดีตของตงฉิง แต่ถ้าจะต้องบุกเบิกก็ไม่มีความสนใจกันแล้ว

ดังนั้น ต่อให้รู้ว่าเซียวหลันยวนพาคนไปที่ตงฉิง ยิ่งไปกว่านั้นยังอาศัยอยู่ที่ตงฉิงอย่างถาวรจริง พวกเราในตอนแรกก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

แคว้นหมิ่นเนื่องจากอยู่ไกลมาก การจะส่งคนมาตรวจสอบสักรอบแล้วกลับไปรายงาน น่าจะเสียเวลากันกว่าครึ่งปี

จักรพรรดิต้าชื่อเนื่องจากพัวพันอยู่กับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นผู้เป็นน้องสาวจนถอนตัวไม่ขึ้น และกระทำเกินเลยขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เกิดความเกลียดชังจากเหล่าองค์ชายและเหล่าพระสนม ทั้งในและนอกวัง เสียงประณามต่อองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็มากขึ้นเรื่อยๆ และความไม่พอใจต่อจักรพรรดิต้าชื่อเองก็ทวีความรุนแรงขึ้นด้วยเช่นกัน

ต้าชื่อประสบกับการต่อสู้แก่งแย่งชิงอำนาจในวังถึงสองปี ในที่สุด องค์ชายสี่แต่เดิมที่ไร้ชื่อเสียงก็ปรากฏตัวขึ้นมา แล้วยึดบัลลังก์ไปได้สำเร็จ

และองค์ชายสี่สมัยยังเด็กเคยช่วยองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไว้ครั้งหนึ่ง หลังจากขึ้นครองราชย์ จึงเข้าปกป้ององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเอาไว้

แต่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็ไม่สามารถอยู่ต่อในเมืองหลวงและวังจักรพรรดิได้ ท้ายสุด องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจึงถูกส่งไปยังสุสานราชวงศ์ทางนั้น คอยสวดมนต์บำเพ็ญเพียรเฝ้าที่สุสานราชวงศ์