บทที่ 261

ฟู่จาวหนิงกำลังคิดเรื่องเหล่านี้ บวกกับนางที่เดิมทีก็ทั้งเหนื่อยทั้งหิว เดินมาจนเมื่อยไปหมดแล้ว พอไม่ทันระวัง พอถูกเขาผลักเช่นนี้ก็ล้มลงไปนั่งบนพื้น

"ฮะๆ" จือเอ๋อร์เดิมทีคิดจะเข้ามาฟังว่าพวกเขาคุยอะไรกัน พอเห็นฟู่จาวหนิงถูกผลักจนล้มจ้ำเบ้าก็หัวเราะขึ้นมาทันที

"เจ้าเด้กสารเลวนี่ไม่ใช่คนดีเลย!"

นางร้องเชอะ สายตาที่มองเฮ่อเหลียนเฟยเองก็รังเกียจเช่นกัน

"พี่เฉินให้เจ้าดูอาการให้เขา แล้วเจ้าดูสิ ฟังนะ อย่าให้เขาตายไปก็พอแล้ว" จือเอ๋อร์เอ่ยขึ้นอีก

ฟู่จาวหนิงนั่งอยู่บนพื้น ไม่ได้รีบลุกขึ้นมา

นางมองเฮ่อเหลียนเฟย

ชายหนุ่มตอนที่ผลักนางเมื่อครู่ร้อนรนขึ้นมา ในดวงตาเผยอาการขอโทษ แต่ตอนที่นางมองเข้าไปเขาก็รีบก้มหน้าลงทันที

เขาควรจะเจ็บปวดจนทนแทบไม่ไหวแล้ว สีหน้าซีดขาว ทั่วร่างชุ่มด้วยเหงื่อ ริมฝีปากถูกกัดจนเกือบไหล

เขาบาดเจ็บหนักมาก ฟู่จาวหนิงต่อให้ไม่ตรวจสอบก็รู้แล้วว่าขาข้างนี้ถ้าไม่รีบจัดการอย่างทันท่วงที ต่อให้เขาจะแบกสังขารต่อไปไหว แต่ขาข้างนี้ภายหลังก็ใช้ไม่ได้แล้ว

การต้องเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งกลายเป็นคนพิการขาเป๋ นางรับไม่ได้จริงๆ

ชายหนุ่มคนนี้ไม่ได้แย่เลย อย่างน้อยเขาก็ยังเตือนนางมา ว่าตัวตนของเขาไม่สะดวกให้ช่วยเหลือ

"จ้าวเฉินตีขาเจ้าจนหักหรือ?" ฟู่จาวหนิงจู่ๆ ก็ถามขึ้น

"ท่านรู้ได้อย่างไรกัน?" จือเอ๋อร์ย้อนถามอย่างประหลาด จากนั้นจึงเท้าสะเอวเรียกขึ้นมา "นี่ เจ้าอย่ามาพูดจาเหลวไหลนะ พี่เฉินไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อย!"

ซูเอ๋อร์เองก็เดินเข้ามาแล้ว บอกว่า "นั่นเพราะตอนที่พี่เฉินกำลังล่าเลียงผาจู่ๆ เขาก็โผล่ออกมา หินในมือพี่เฉินที่ฟาดลงไปแล้ว เก็บกลับมาก็ไม่ได้ จนทับไปที่ขาของเขา!"

"ใช่เลยใช่เลย พี่เฉินพอเห็นว่าฟาดผิดไปโดนคน ก็ไม่ได้ทิ้งไว้ที่นั่นไม่สนใจเสียหน่อย ยังพาเขาเดินาด้วยกัน เตรียมจะพากลับไปในเมืองหาหมอเทวดาหลี่อยู่"

พี่เฉินเป็นคนดีจริงๆ

ฟู่จาวหนิงมองขาที่บิดจนประหลาดของเฮ่อเหลียนเฟย นี่มันเป็นการฟาดอย่างไม่ตั้งใจหรือ?

ในดวงตาเฮ่อเหลียนเฟยมีประกายโกรธแค้น

เขาไม่ได้อธิบาย