บทที่ 263

เสียงหอนหมาป่าที่ห่างออกไปดังขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้เสียงหอนหมาป่าขึ้นลงสลับกัน ฟังแล้วเหมือนฝูงหมาป่าจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่น้อยอีกด้วย!

"อ๊า!"

มีเสียงกรีดร้องของผู้ชายลอยมาตามลม

จือเอ๋อร์กับซูเอ๋อร์ถ่ายจนเบลอ

พอได้ยินเสียงร้องโหยหวนนี้ ทั้งสองคนก็สะดุ้งโหยงตกใจรีบหอบเสื้อผ้าแล้ววิ่งกลับมา

"คนล่ะ?"

ที่เดิมยังมีฟู่จาวหนิงกับเฮ่อเหลียนเฟยเสียที่ไหน?

"อ๊า! รีบวิ่ง!"

ด้านหน้ามีเสียงจ้าวเฉินร้องขึ้นมา

จือเอ๋อร์กับซูเอ๋อร์หันหน้าไปมอง และเห็นคบเพลิงบินลอย มีคนชูคบเพลงแล้วกำลังวิ่งทะยานกลับมา เสียงหอหมาป่ากับเสียงร้องเวทนาดังควบกันขึ้น ในป่ามีม้าหลายตัวร้องขึ้นอย่างไม่ปลอดภัย

ในป่ามีเสียงนกตื่นบินออกมาด้วยความตกใจ เสียงใบไม้เซ็งแซ่

ลมพัดเอากลิ่นคาวเลือดเข้มข้นเข้ามาด้วย

"หมาป่า! หมาป่าเพียบเลย!"

มีคนวิ่งกลับมา ร้องตกอกตกใจขึ้นแต่ไกล

จือเอ๋อร์กับซูเอ๋อร์เองก็เห็นว่าห่างออกไปที่ถูกคบเพลิงส่องสว่าง มีเงาหมาป่าหลายตัวกระโจนไปมากำลังพุ่งตรงมาทางนี้

พวกนางสองคนหน้าซีดไปแล้ว

"รีบ รีบหนี！"

พวกนางตอนนี้ขับถ่ายออกไปจนหมดเรี่ยวแรงแล้ว พวกผู้ชายอย่างจ้าวเฉินยังทานฝูงหมาป่าไม่ไปว แล้วพวกนางที่เป็นผู้หญิงสองคนจะไปทานไหวได้อย่างไรกัน?

"พี่เฉิน！ รีบมา！"

ทั้งสองคนรีบปีนขึ้นหลังม้า เห็นจ้าวเฉินบินทะยานกลับมา ก็ตบม้าเข้าไปรับเขา

คนอื่นเองก็วิ่งตาตื่นหนีกลับมา มีคนที่ปีนขึ้นหลังม้าได้ บางคนก็ทำไม่ได้ สะบัดเหยื่อบนหลังม้าออกจนหมด ทิ้งมันออกไป

"เร็ว รีบทิ้งเหยื่อที่ล่ามาออกไป！"