บทที่ 294

ฟู่จาวหนิงดึงอันชิงเดินมาพักหนึ่ง

เพราะอันชิงไม่มีเรี่ยวแรงแล้ว บิดตัวไปมาอยู่ในอ้อมกอดนาง แล้วยังครางว่าร้อนอยู่ตลอดด้วย คอยดึงแต่เสื้อผ้าของตนเอง

ผิวหนังของนางแดงจนไม่ปกติ อุณหภูมิในร่างกายร้อนขึ้นเรื่อยๆ สายตาเองก็ดูหย่อนยาน

ฟู่จาวหนิงพอเห็นว่านางสถานการณ์ไม่ปกติ จึงไม่กล้าเดินต่อแล้ว ใช้มือข้างหนึ่งฟาดนางจนสลบ จากนั้นก็แบกเข้าไปด้านหลังพงหญ้าหินผาแห่งหนึ่ง

"นี่กรอกยามาเท่าไรกันนะ?"

นางมองอันชิงที่แดงไปทั้งตัวแล้วขมวดคิ้ว

ด้านหน้ามีเสียงกลุ่มคนพูดคุยหัวเราะลอดเข้ามา ฟังออกว่าเป็นผู้ชายหลายคน

ฟู่จาวหนิงไม่รู้ว่าเป็นใคร เกรงว่าพวกเขาคงเข้ามาหาอันชิง อันชิงตอนนี้ก็ดึงเสื้อผ้าตนเองจนยู่ยี่ไปหมด ตอนที่ดึงตัวมา กระโปรงเองก็ถูกเกี่ยวจนขาด ตอนนี้ถ้าให้ผู้ชายมาเห็นนางสภาพนี้ กลับไปคงนางคงรับไม่ไหวแน่

ฟู่จาวหนิงถอนหายใจอีกครั้ง หยิบถุงเข็มออกมา

"เอาล่ะ ช่วยคนแล้วก็ต้องช่วยให้สุด"

นางเดิมทีไม่อยากจะเข้ามายุ่งความสัมพันธ์ของเซียวหลันยวนกับอันชิง แต่ตอนนี้เห็นเด็กสาวถูกกรอกยาชั่วร้ายลงไปไม่น้อย นางเองก็ทนไม่ไหวเช่นกัน

ฟู่จาวหนิงดึงเสื้อผ้าของอันชิงออก รีบฝังเข็มให้กับนาง

เข็มชุดนี้คือฝังลงไปให้นางสำรอกและลดอาการไข้ของนาง อันชิงถูกกรอกยาลงไปจะต้องให้นางสำรอกออกมาให้หมด

หลังจากฝังเข็มชุดหนึ่งไปบนตัวนาง อันชิงก็ลุกพรวดขึ้นนั่ง หมุนตัวแล้วอาเจียนสำรอกออกมาชุดใหญ่

ตอนที่นางอาเจียนฟู่จาวหนิงก็ยื่นมือไปกดบนหลังนางแล้วใช้วิธีการกระตุ้นให้อาเจียน

"โอ๊ก..."

อันชิงอาเจียนออกมาจนเวียนหัว น้ำดีก็แทบจะสำรอกออกมาด้วย

กลิ่นนี้ไม่น่าภิรมย์เลยจริงๆ ฟู่จาวหนิงพอเห็นนางสำรอกออกมาพอสมควรแล้วจึงถอยออกมา เดินห่างออกมาหน่อย

อันชิงดื่มยาลงไปพักหนึ่งแล้ว ถ้าเป็นคนอื่นคงไม่มีทางทำให้อันชิงสำรอกออกมาได้

ถ้าไม่มาเจอนางเข้าล่ะก็

เซียวหลันยวนต้องขอบคุณนางนะ ที่ช่วยคนในใจเขาเอาไว้

อันชิงสำรอกออกมาจนตัวโยน แต่ก็ยังไม่ฟื้นคืนสติสัมปชัญญะ

ตอนนี้นางยังมีไข้หน่อยๆ สมองเองก็มึนไปหมด ทรมานไปทั้งตัว

ในสมองนางมีเพียงความทรงจำเดียว ก่อนหน้านี้เหมือนมีใครเรียกชื่อเอาไว้ นางงึมงำพูดออกมา "เซียว เซียวหลันยวน"