บทที่ 322

พอคนคู่นี้เดินเข้ามา ครู่หนึ่งก็ดึงสายตาคนทั้งหมดไปทันที

ในนี้มีคนไม่น้อยที่ตั้งอกตั้งใจแต่งหน้าแต่งตัวมา และยังมีหญิงสูงศักดิ์อีกลหายคนที่อยากจะเข้าวัง ดังนั้นวันนี้จึงแข่งกันสวยแข่งกันงาม

เดิมทีพวกนางล้วนกำลังแอบพิจารณาการแต่งกายของคนอื่น ต่างฝ่ายต่างมีความคิดขึ้นมา

แต่ว่าขณะที่คู่สามีภรรยาอ๋องเจวี้ยนเดินเข้ามา ความคิดเหล่านี้ก็ถูกสั่นสะเทือนลอยไปทั้งหมด คนอื่นๆ แต่งตัวกันอย่างไรก็ไม่มีใครสนใจแล้ว

อ๋องเจวี้ยนมาในชุดจักรพรรดิสีม่วง บนสีม่วงเข้มปักอินทรีเงิน คอปกสีดำ แขนเสื้อสีดำ เข็มขัดเอวสีดำรองเท้าสีดำ ทำให้คนล้วนต้องศิโรราบ ต่อให้เขาสวมหน้ากากเงินครึ่งหน้าอยู่ ก็ไม่ได้ทำลายท่วงท่าของเขาเลย ซ้ำยังทำให้เขาดูแล้วยิ่งเพิ่มความลึกลับขึ้นไปอีก

ฟู่จาวหนิงที่อยู่ข้างๆ เขาก็อยู่ในชุดชาววังสีม่วง ในสีม่วงมีประกายสีเงิน ขณะที่เดินก็ราวกับจันทราบนฟ้าราตรี ด้นบนปักโบตั๋นสีเงินไว้ ดูสูงส่งเรียบสงบ

และรูปร่างของนางก็สวยสง่า เรียวคอยาวราวหงส์ฟ้า ไหล่กลึงกลมเกลี้ยงทั้งสอง เอวที่โอบได้รอบ กระโปรงยาวลากพื้น ทรงสง่ามีระดับ

ผมสีดำขลับของนางถูกรวบเป็นมวย เสียบเอาไว้ด้วยปิ่นไข่มุกสองเล่ม และยังมีดอกโบตั๋นที่เหมือนสลักขึ้นมาจากหยกวารีอีกช่อหนึ่ง เปล่งประกายระยิบระยับราวกับมีชีวิต แทงอยู๋บนเส้นผมดำของนาง ขับความงามอย่างหาที่เปรียบมิได้ของนางออกมา

คนทั้งหมดล้วนตะลึงงัน

พวกจ้าวเฉินกับอี้ไห่เองพอเห็นฟู่จาวหนิงเช่นนี้สมองก็ขาวโพลนไปหมด

พริบตานี้ ในสมองพวกเขากลับไม่เหลือความคิดที่จะรับมือกับนางอย่างไรอีกเลยแม้แต่น้อย หลังจากได้สติกลับมาสิ่งที่พวกเขาคิดก็คือ：คนที่งดงามเช่นนี้ ถ้าถูกพวกเขาเล่นงานจนตายไปล่ะก็คงจะน่าเสียดายน่าดู

ใครเองก็คิดไม่ถึงว่าฟู่จาวหนิงพอแต่งหน้าแล้วจะวิจิตรงดงามขนาดนี้

ในลานนี้ยังมีชินอ่องเซียวกับเซียวเหยียนจิ่งอยู่ด้วย

สองพ่อลูกล้วนจ้องเขม็งไปทางฟู่จาวหนิง

"จิ่งเอ๋อร์ นี่ นี่คือฟู่จาวหนิงจริงๆ หรือ?" ชินอ๋องเซียวถามขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ

นี่ฟู่จาวหนิงที่คอยไล่ตื๊อเหยียนจิ่งมาตลอดสมัยก่อนน่ะหรือ?

หญิงสาวที่เกือบจะยกเกี้ยวเข้ามาในจวนชินอ๋องเซียวแล้วกลายเป็นลูกสะใภ้ของเขานั่นน่ะนะ?

ทำไมตอนนี้นางดูแล้วถึงแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิงขนาดนั้น? หน้าตาเองก็เหมือนจะเหมือนเดิม แต่ว่า ความรู้สึกที่สัมผัสได้แตกต่างออกไป ฟู่จาวหนิงสมัยก่อนเขาเองก็เคยเห็น อย่างมากก็ทำได้แค่ถอนหายใจ หญิงสาวคนนี้หน้าตาดีจริงๆ แต่ก็เอาแต่สร้างความยุ่งยากให้คนอื่น

เซียวเหยียนจิ่งได้ยินคำถามของบิดา แต่ว่าเขากลับหาเสียงของตนเองไม่ได้เลย ตอบกลับมาไม่ได้